خداى تبارك و تعالى و درود فرستادن بر رسول‌خدا ( ٦ ) مي‌گويي : اللّهمّ كن لوليك فلان بن فلان ، فى هذه الساعة وفى كلّ ساعة وليّاً وحافظاً وناصراً ودليلاً ، وقائداً وعيناً ، حتى تسكنه أرضك طوعاً وتمتّعه فيها طويلاً . »

٨ . در روايات ما آمده است كه آن حضرت سيصد و نه سال به تعداد سال‌هاى درنگ اهل كهف در كهف حكومت خواهد داشت .

دلائل الامامة / ٢٤١ از ابو الجارود نقل مي‌كند : « از امام باقر ( ٧ ) درباره‌ى زمان قيام قائم ( ٧ ) سؤال نمودم و ايشان فرمودند : اى ابو الجارود ! آن زمان را نخواهى يافت . گفتم : اهل آن دوران را چطور ؟ فرمودند : حتى آنان را نيز هرگز درك نخواهى كرد . قائم ما پس از نوميدى شيعيان قيام مي‌كند . سه [ روز ] مردم را فرا مي‌خواند ولى احدى پاسخش را نمي‌دهد ، در روز چهارم دست در پرده‌هاى كعبه مي‌آويزد و عرضه مي‌دارد : پروردگار من ! ياري‌ام كن ، و درخواست او رد نمي‌شود . آنگاه خداى تبارك و تعالى فرشتگانى را كه پيامبر ( ٦ ) را در بدر يارى رسانده بودند ، و هنوز زين‌هايشان را نيافكنده ، و سلاح‌هايشان را بر زمين ننهاده‌اند فرمان مي‌دهد ، آنها هم مي‌آيند و با ايشان بيعت مي‌كنند ، سپس سيصد و سيزده مرد از مردم بيعت

خواهند نمود .

آنگاه به مدينه مي‌رود و هزار و پانصد قريشى كه همه حرامزاده‌اند را به هلاكت مي‌رساند . . . و قصر مدينه را ويران خواهد ساخت .

آنگاه رهسپار عراق مي‌شود . شانزده هزار نفر از بتريه ( ١ ) ( ١ ) . بتريه در اصل گروهى از زيديان بودند كه ولايت و امامت حضرت امير ( ٧ ) را با اعتقاد به خلافت ابوبكر و عمر آميختند ( المقالات و الفرق / ٧٤ - ٧٣ ) . آنان در اصول معتزلى و در فقه حنفى هستند ( الملل و النحل

١ / ١٦٢ - ١٦١ ) . ليكن در اين روايت مقصود كسانى هستند كه برائت و بيزارى جستن از دشمنان اهل‌بيت ( : )

را برنتابيده‌اند . م

غرق در سلاح بر ايشان خروج مي‌كنند ، همه قارى قرآن و فقيه در دينند ، پيشاني‌هايشان را [ در اثر كثرت عبادت ] مجروح كرده‌اند و دامن‌هايشان را بالا زده‌اند ، و نفاق همه‌شان را در برگرفته است ، آنان مي‌گويند : اى پسر فاطمه ! بازگرد كه ما هيچ نيازى به تو نداريم !

ايشان هم از عصر تا شام دوشنبه در پشت نجف آنان را مي‌كشد - و سريعتر از كشتن يك