عدل و داد مي‌كند ، چنان‌كه از ستم آكنده شده است . » ( ١ ) ( ١ ) . و نيز جامع الاصول ١١ / ٤٩ ، عقد الدرر / ٢٣ ، مشكاة المصابيح ٣ / ٢٦ ، الفتن ابن كثير ١ / ٣٨ ، الحاوى ٢ / ٥٩ ، عون المعبود ١١ / ٣٨١ ، عقيدة اهل السنة / ١٦ و . . .

ابو داود در سنن ٤ / ١٠٨ چنين آورده : « از ابو اسحاق نقل شده كه علي ( ٧ ) - در حالى كه به پسرش ، حسن مي‌نگريست - گفت : اين پسرم سيد است ، چنان‌كه پيامبر ( ٦ ) ناميد ،

و به زودى مردى از نسلش قيام مي‌كند كه به نام پيامبرتان ناميده مي‌شود . در اخلاق مانند اوست ، اما خلقت نه - سپس امام سخن از فراگير شدن عدل و داد به ميان آوردند - . »

پيروان بني‌اميه از اين حديثى جعلى شادمان شدند و خود را به نادانى زدند كه خودشان روايت « اميرالمؤمنين به پسرش حسين ( ٨ ) نگاه كرد و . . . » را نقل كرده‌اند !

مناوى در فيض القدير ٦ / ٣٦٢ به نقل از سمهودى مي‌نويسد : « حسن خلافت را رها كرد و برادرش را هم از آن نهى كرد . او اين مطلب را در شب وفاتش يادآور شد و از باب دلسوزى به برادرش گفت . و روايتى كه او را از نسل حسين معرفى مي‌كند جدّاً سست و بي‌پايه است . » !

ابن تيميه در منهاج السنة ٤ / ٩٥ مي‌نويسد : « مهدى كه پيامبر ( ٦ ) در مورد او خبر داده است ، محمد بن عبدالله نام دارد نه محمد بن حسن و از على روايت شده : او از نسل حسن است نه حسين . » ! ( ٢ ) ( ٢ ) . و نيز ر . ك به ٨ / ٢٥٨

شاگرد وى ابن قيم نيز در المنار المنيف / ١٥١ پندار استادش را اتّخاذ كرده مي‌افزايد : « اكثر احاديث بر اين دلالت دارد كه مهدى از نسل حسن است ( ! ) اين مطلب سرّ لطيفى دارد و آن اين است كه حسن به خاطر خدا خلافت را رها نمود ، لذا خداوند در نسل او كسى را قرار داد كه به خلافت حق كه عدالت آن زمين را مملو مي‌سازد ، قيام كند . . . و اين بر خلاف حسين است ، چرا كه او بر خلافت حرص ورزيد ( ! ) و براى رسيدن به آن جنگيد و بدان

دست نيافت . » ! ( ٣ ) ( ٣ ) . براى آگاهى بيشتر از خباثت و ناصبي‌گرى عالمان اموي ، و نيز افترا بستن آنان بر آقاى جوانان اهل بهشت امام‌حسين ( ٧ ) و شادمانى آنان از اين روايت ر . ك به الصواعق المحرقة ٢ / ٤٨٠ ، الحاوى ٢ / ٨٥ ، الفتاوى الحديثة / ٣٠ ، عون المعبود ١١ / ٢٥٦ و الفائق ١ / ٢٣٠