فرهنگ موضوعى احاديث امام مهدى - کورانی عاملی، علی - الصفحة ٢٥٣

نگارنده : بدين ترتيب معلوم شد كسى كه اين عبارت را افزوده و جعل كرده است

زائدة بن قدامه‌ى ثقفى است . او از خويشان مختار بود و از فرماندهان سپاه حجّاج . در احوال او نوشته‌اند كه تعصّب بسيارى داشت ، از اين رو كسانى را كه بر ابوبكر و عمر خرده مي‌گرفتند از خانه‌اش بيرون مي‌كرد و لذاست كه او را ثقه شمرده‌اند ! با وجود اينكه خود تصريح مي‌كنند اين عبارت دروغين است ، ديگر نيازى به توجيهاتى كه شبلنجي ، اربلي ، هروي ، ميرزاى نورى و علامه مجلسى كرده‌اند ، نيست ، ايشان گفته‌اند : شايد اصل روايت چنين بوده كه « اسم ابيه اسم نبي : نام پدر او نام پيامبرى است » و يا « اسم ابيه اسم ابني : نام پدرش نام پسرم يعنى امام حسن ( ٧ ) است » .

البته اين اشكال كه برخى عالمان شيعى - مانند شيخ طوسى در امالى ١ / ٣٦١ و سيد بن طاووس - نيز در بعضى روايات اين افزوده را نقل كرده‌اند بر ما وارد نيست ، زيرا آنان امانت در نقل را رعايت كرده‌اند و از سويى تصريح نموده‌اند كه پدر ايشان امام حسن عسكري ( ٧ ) مي‌باشد .

« امام مهدى از نسل امام‌حسين ( ٨ ) » را به « از نسل امام حسن ( ٧ ) » تبديل كردند !

در جلد سوم جواهر التاريخ به اثبات رسانديم كه امويان از صلح امام حسن ( ٧ ) با معاويه سوء استفاده كردند و بر آن شدند تا ايشان را مخالف با پدر و برادرشان ( ٨ ) و نيز مخالف جنگ‌هاى جمل و صفين جلوه دهند و گفتند كه ايشان به برادرشان وصيت كرد بر بني‌اميه خروج نكند ! آنان در اين راستا گزارشاتى جعل كردند كه به ظاهر مدح ايشان است ولى در واقع و به طور هدفمند مذمّت پدر و برادر ايشان !

از جمله كارهاى آنها آن بود كه از امام‌حسين ( ٧ ) انتقام گيرند و لذا امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) را از نسل ايشان بيرون بردند و از ذريه‌ى امام حسن ( ٧ ) معرفى كردند و در اين رابطه روايتى را نيز به حضرت امير ( ٧ ) نسبت دادند !

الفتن ١ / ٣٧٤ مي‌نويسد : « على بن ابى طالب ( ٧ ) فرمود : پيامبر ( ٦ ) حسن را سيد ناميد ،

و به زودى خداوند از نسل او مردى خواهد آورد كه نامش نام پيامبرشماست . او زمين را پر از