٣ . خود بزرگ بينى و غرور ؛ وقتى انسان از نحوه‌ى خود انگارى آنان آگاه مي‌شود ، مي‌يابد كه گويا هريك بار سنگينى از غرور را به دوش مي‌كشد . اينان مي‌پندارند با امام ( ٧ ) ارتباط دارند ، همنشين خاص و آمر و ناهى از سوى ايشانند ! و از آنجا كه امام مهدي ( ٧ ) ولى و حجت خدا در زمين است ، اين هم بايد خود را بزرگ شمارد تا با ادعايش همخوانى داشته باشد !

در مقابل ديگران را به چشم حقارت مي‌نگرد ، بسان افرادى كه نه مي‌فهمند و نه از خرد بهره‌اى دارند ، زيرا دعوت او را نمي‌پذيرند و فرمان نمي‌برند ، اما اگر ادعاى آنها را برتابند و فرمان برند ،

به يكباره همه باهوش و فهميده خواهند شد !

٤ . اينان از صراحت لهجه بيم دارند ، و لذا گويشى خود ساخته و رمزى به كار مي‌گيرند تا خود را نزد مردم اهل علم و بلاغت نشان دهند ، و چنين وانمود كنند كه سخنانشان دربردارنده‌ى معانى عميق و ژرفى است كه عوام نيازمند شرح و توضيح آنند ، و از سويى از مسؤوليت سخن صحيح صريح شانه خالى كنند !

٥ . اينان در ارتباط بين مريد و مراد و سالك و شيخ ، همان شيوه‌ى صوفيان و عرفاء را به كار مي‌گيرند ، و الفاظى چون مقامات رباني ، سير به سوى خدا ، عشق الهى و تجلى را لقلقه‌ى زبان خود قرار داده‌اند ! و البته كه در اين تجلى بايد ريشه‌هاى حلول و ادعاى الوهيت را نيز جست !

بازخوانى نمونه‌هايى از منطق آنان و نيز گريزشان از مناظره

در شهرى عربى درخواست كردم يكى از بزرگانشان حاضر شود تا با او درباره‌ى ادعاى سفارتى كه دارد به مناظره بپردازم ، اما نپذيرفت ! اما بعد از ترك آن منطقه ، معاون وى نامه‌اى برايم نوشت و گله كرد كه چرا من در مورد او گوش به سخن مردم داده‌ام ، و خواست تا نامش فاش نشود ،

وى نوشته بود :

« هر آنچه به شما گفته‌اند افترا بر ماست . . . ما از دست جاهلان به خدا پناه مي‌جوييم ، و كسانى كه - ناگزير - با پاره‌اى از سؤالات سطحي‌شان مواجه شده و كمى اهتمام آنان را احساس كرده‌اي ، سؤالاتى كه درباره‌ى ظاهر مولايشان سرور عالم ، حجت روزگار و