كسى كه از او بيزارى نجويد ، برائت مي‌جوييم ، پس ، اسحاقي ، همشهريانش و هركه در مورد او از تو پرسيده يا مي‌پرسد را از آنچه درباره‌ى احوال اين فاجر گفتيم ، آگاه ساز .

ابو طاهر محمد بن على بن بلال و تنى چند ديگر نيز از اين زمره هستند ، ولى سخن را با آنان طول نمي‌دهيم ، زيرا مشهور بوده و در كتاب‌ها آمده است . »

ابن حسكه ، ابن حاتم ، فارس ، سمهرى و ابو الزرقاء

از منابع ما ظاهر مي‌شود كه شمارى از اين گمراه كنندگان ، تحت تأثير فلسفه‌ى مجوس و حلول آنان بوده‌اند ، زيرا نوشته‌اند سريعى بارزترين شاگرد ابن حسكه‌ى قمى بود ، و اعتقادشان بر انكار رسول‌خدا ( ٦ ) ، الوهيت امامان ( : ) ، و نيز ادعاى حلول خداوند در آنان ، استوار بوده است !

انتساب وى به قم ، لابد ناشى از آن است كه وى برهه‌اى از عمر خود را در آن سپرى كرده است . اهالى قم كافران و منحرفان را از آن اخراج مي‌كرده‌اند .

محقق بحراني ( رحمه الله ) در الحدائق الناضرة ١ / ١٢ مي‌نگارد : « امامان ( : ) شيعيان را از ورود تمامى بدعتگزاران [ در ميان آنان ] بر حذر داشته ، فرمان به اجتناب از آنان داده‌اند ، و آنان را معرفى كرده‌اند ، هم‌چنان‌كه در احاديثى كه پيش از اين گذشت دانستيد .

از اين جمله ، رواياتى است كه از امامان پسين ( : ) در لعن جماعتى كه اين اوصاف را داشتند صادر شده است ، مانند فارس بن حاتم قزويني ، حسن بن محمد بن بابا ، محمد بن نصير نميري ، ابو طاهر محمد بن على بن بلال ، احمد بن هلال ، حسين بن منصور حلاج ، ابن ابى عزاقر ، ابو دلف و جماعت بسيارى كه خود را شيعه مي‌نامند و باورهاى وقيحى چون غلو ، اباحى گري ، تناسخ و امورى چنين دارند . توقيعاتى از ايشان ( : ) در لعن و بيزارى جستن از اينان در هر مكانى صادر شد ، و شيخ ( رحمه الله ) در كتاب غيبت تعدادى از اينان را آورده است . كشى نيز گزارشاتى پيرامون كارهاى اينان ، و همچنين توقيعات صادره‌ى مربوط به اينان به خاطر كارهايشان ، نقل مي‌كند . »

رجال كشى ٢ / ٨٠٤ : « نصر بن صباح گويد : حسين بن على خواتيمى غالى و ملعون بود . وى امام رضا ( ٧ ) را درك كرده بود .