در فصول كتاب گذشت كه شيعيان در برخورد و تعامل با سفيران امام ( ٧ ) ، دقت و احتياط ويژه‌اى داشتند . آنها بر وثاقت جناب عثمان بن سعيد عَمرى اسدى و پسرش محمد اتفاق و اجماع كردند ، زيرا گواهى امام هادى و امام‌عسكري ( ٨ ) را در اين باره شنيده بودند ، علاوه بر كراماتى كه از اين دو بزرگوار مشاهده كردند ، و به يقين مي‌فهماند پاسخ‌ها از ناحيه‌ى امام ( ٧ ) است ، نه آنان .

شيعيان با مدعيان دروغين برخورد مي‌كردند ، آنها ادعاى جعفر كذاب مبنى بر امامت ، و ادعاى ديگران مبنى بر سفارت را رد كردند ، زيرا در قبال درخواست معجزه به عجز آمدند ، و اين دليل محكمى است بر استوارى مذهب ، و بنيان آن بر برهان قطعي .

احتجاج ٢ / ٢٩١ مي‌نويسد : « نمايندگان رضايت بخش و سفيران ستوده در زمان غيبت ؛ نخستين آنها شيخ مورد وثوق ابو عمرو عثمان بن سعيد عَمرى است . ابتدا امام هادي ( ٧ ) او را بدين منصب گمارد ، و پس از ايشان پسرش امام‌عسكري ( ٧ ) ، او هم در زندگانى اين دو امام ( ٨ ) امورشان را عهده‌دار بود . پس از ايشان ، امور مربوط به صاحب الزمان ( ٧ ) را بر عهده گرفت و توقيعات و جواب سؤالات به واسطه‌ى او مي‌رسيد .

وقتى كه از دنيا رفت ، پسرش ابو جعفر محمد بن عثمان در جاى او قرار گرفت و در تمامى امور قائم مقام او شد . پس از او ابو القاسم حسين بن روح از بنى نوبخت ، و بعد از ايشان ابو الحسن على بن محمد سمرى متولى اين امر شدند . اينان همه با تصريح صاحب الامر ( ٧ ) و گماردن سفير پيشين به اين منصب در آمدند ، و شيعيان ادعاى آنان را تنها پس از ظهور نشانه‌اى اعجاز گونه به دست هريك از ايشان - معجزه‌اى كه از جانب صاحب الامر ( ٧ )

داشتند ، و بر صدق گفتار و صحّت نمايندگى آنان دلالت مي‌كرد - مي‌پذيرفتند .

هنگامى كه اوان رحلت ابو الحسن سمرى فرا رسيد و مرگش نزديك شد ، به او گفتند : چه كسى را جانشين خود قرار مي‌دهي ؟ او توقيعى بيرون آورد كه اين نسخه‌ى آن است : بسم الله الرحمن الرحيم ، اى على بن محمد سمري ! خداوند پاداش برادرانت را در [ فقدان ] تو بالا بَرد ، زيرا تو از اين زمان تا شش روز ديگر از دنيا خواهى رفت ، پس كار خود را سامان ده و به هيچ كس وصيت نكن كه پس از وفات قائم مقام تو شود ، چرا كه غيبت تام واقع شده