فرهنگ موضوعى احاديث امام مهدى - کورانی عاملی، علی - الصفحة ٨٤٩

پس چون او را ديدى سلام مرا برسان .

سپس صادق جعفر بن محمد است ، آنگاه موسى بن جعفر ، بعد على بن موسي ، در ادامه محمد بن علي ، سپس على بن محمد ، و آنگاه حسن بن على قرار دارند . در ادامه همنام و هم كنيه‌ى من حجت خدا در زمين و باقى گذارده‌ى او در بندگان پسر حسن بن على خواهد بود ، همو كه خداوند - تعالى ذكره - بر دستان او مشارق و مغارب زمين را فتح خواهد كرد . اوست كه از شيعيان و اوليايش غائب مي‌شود ، غيبتى كه در آن تنها كسى كه خدا دلش را براى ايمان آزموده است ، بر اعتقاد به امامت او استوار خواهد ماند .

عرضه داشتم : اى فرستاده‌ى خدا ! آيا او در دوران غيبت براى شيعيانش نفعى خواهد داشت ؟ فرمودند : آري ، قسم به آنكه مرا به نبوت مبعوث نمود ، در غيبت از نور او روشنائى مي‌گيرند و از ولايتش نفع مي‌برند ، مانند بهره ورى مردم از خورشيد اگرچه ابر آن را

پوشانده باشد .

اى جابر ! اين از سرّ مكنون و دانش مخزون خداست ، آن را از ناشايستان كتمان كن . »

همان ١ / ٢٠٧ از سليمان بن مهران اعمش از امام صادق از پدر از جدّشان امام سجاد ( : ) نقل مي‌كند : « ما امامان مسلمين ، حجت‌هاى خدا بر عالمين ، آقايان مؤمنين ، پيشوايان روى و دست و پا سفيدان [ اعضاى وضو ] ( ١ ) ( ١ ) . عبارت روايت چنين است : قادة الغرّ المحجّلين ، براى توضيح بيشتر معنا ر . ك به مجمع البحرين ماده‌ى حجل . م

و سروران مؤمنين هستيم .

ما امان اهل زمين هستيم ، همانگونه كه ستارگان امان اهل آسمانند . ما كسانى هستيم كه خداوند آسمان را به وسيله‌ى ما نگاه داشته تا بر زمين نيفتد مگر به اذن او ، و به ما زمين را نگاه داشته كه اهلش را تكان ندهد .

تنها به ماست كه باران مي‌بارد ، رحمت مي‌گسترد و بركات زمين خارج مي‌شود . اگر كسى از ما در زمين نبود ، اهل خود را فرو مي‌برد .

از زمانى كه خدا آدم را آفريد ، زمين از حجت خدا كه ظاهر و مشهور باشد و يا غائب و پنهان ، خالى نبوده است ، و تا روز قيامت هم از حجت خالى نخواهد شد ، و اگر چنين نبود خدا پرستش نمي‌شد .