فراتر آنكه در برخى از رواياتى كه تصريح به بنى عباس شده است ، ممكن است در واقع امام ( ٧ ) بنى فلان يا آل فلان فرموده باشند ، ولى راوى چون تصور مي‌كرده مقصود فرزندان عباس است ، در روايت لفظ بنى عباس را آورده است .

البته بيان ديگرى نيز هست ، و آن اينكه بگوييم مراد خطّ و سيره‌ى بنى عباس در دشمنى با اهل‌بيت ( : ) است - كه پيش از اين نيز گذشت - ، نه اشخاص آنها ، چرا كه تمامى دشمني‌هاى با اهل‌بيت ( : ) پس از منصور عباسى به دو كه مؤسّس است رجوع مي‌كند .

الفتوح ٢ / ٧٨ روايتى را از حضرت امير ( ٧ ) نقل مي‌كند كه در آن خراسان ستوده و فتح آن بر دستان حضرت مهدي ( ٧ ) عنوان شده است . امورى نيز پيرامون بخارا ، خوارزم ، چچن ، بلخ ، طالقان ، ترمذ ، اشجرده ، سرخس ، ياسوج ، گرگان ، قومس ، سمنان ، طبرستان و ديگر مناطق ذكر شده است ، علاوه بر آنكه ستايش برخى از اين مناطق و ذمّ بعضى ديگر را نيز در بر دارد . ( ١ ) ( ١ ) . و نيز ر . ك به البيان گنجى / ٤٩١ ، عقد الدرر / ١٢٢ ، جمع الجوامع ٢ / ١٠٤ ، اثبات الهداة ٣ / ٥٩٩ و بحار الانوار ٥١ / ٨٧

لكن آثار وضع بر آن ظاهر مي‌باشد . علاوه بر آنكه نمي‌توان آن را بر حركت ظهور امام ( ٧ ) تطبيق نمود ، زيرا ممكن است در مورد امورى باشد كه پيشتر رخداده است .

درگيرى داخلى ايران در سال ظهور

در احاديث آمده كه در سال ظهور نزاعى داخلى در ايران ، و ميان ياران امام ( ٧ ) و كسانى كه خوش ندارند ديار خود را تسليم كنند ، در مي‌گيرد .

روايات صحيح سخن از قيام انصار امام ( ٧ ) در ايران دارند ، قيامى گسترده كه به نهضتى مي‌ماند ، و اينكه اينان بر مخالفان خود غالب مي‌شوند .

غيبت نعمانى / ٢٧٣ از ابو خالد كابلى از امام باقر ( ٧ ) : « گويا قومى را مي‌بينم كه در مشرق خروج كرده‌اند و حق را مي‌طلبند ولى به آنان داده نمي‌شود . سپس [ ديگر بار ] آن را طلب مي‌كنند ولى به آنها نمي‌دهند . چون چنين بينند شمشيرهايشان را بر شانه‌ها بگذارند ،

پس آنچه را خواسته بودند به آنها بدهند ولى نپذيرند تا آنكه قيام كنند ، و آن را جز به