نيروهايى كه هنگام ظهور امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) ، در مكه فعّاليت دارند ، آن گونه كه از روايات فهميده مي‌شود از اين قرار است ؛ حكومت حجاز كه على رغم ضعفى كه بر آن عارض شده ، قواى خود را براى مواجهه با ظهور امام ( ٧ ) كه مسلمانان از مكه بدان ديده دوخته‌اند ، و در موسم حج و بلكه سراسر عالم به بحث پيرامون آن مي‌پردازند ، جمع كرده است .

ديگرى نيروى اطّلاعاتى سفيانى كه در پى گريختگان از مدينه است ، و اوضاع را براى ورود به مكه براى واكنش در قبال هر حركتى از آن زير نظر دارد . سومين نيرو ، سازمان‌هاى اطلاعاتى ديگر دولت‌هاست كه در جهت كمك رسانى به حكومت حجاز و سفيانى فعّاليت مي‌كند ، و به خصوص مكه را تحت نظر دارند . البته يمنيان را نيز مي‌بايست تأثير گذار دانست ، چرا كه حكومت آنان هم مرز حجاز است و رهبرشان از

پيروان امام ( ٧ ) .

در چنين جوّى كه سراسر دشمنى و عناد با امام ( ٧ ) است ، ايشان نهضت خود را از حرم الهى مي‌آغازد و بر مكه مسلّط مي‌گردد . طبيعى است كه در روايات ، غير از امورى كه در به ثمر نشستن نهضت مقدّس مؤثر است يا لا اقل ضررى نمي‌رساند ، تفاصيل ديگر حركت ايشان نيايد .

بارزترين مطلبى كه در روايات آمده آن است كه امام ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) جوانى از ياران و نزديكان خويش را در بيست و سوم يا بيست و چهارم ذى الحجة يعنى پانزده شب پيش از ظهور ارسال مي‌كند تا پيام ايشان را در مسجد الحرام بخواند . آن جوان پس از نماز مي‌ايستد و نامه‌ى امام ( ٧ ) يا قسمت‌هايى از آن را قرائت مي‌كند ولى بلافاصله بر سر او مي‌ريزند و با وحشي‌گرى او را بين ركن و مقام به قتل مي‌رسانند . شهادت دردناك وى در زمين و آسمان تأثير مي‌گذارد و آزمونى خواهد بود كه فوائد متعدّدى بر آن مترتب است .

اين شهادت از توحّش بقاياى دستگاه حاكم پرده برمي‌دارد ، و تمهيديست براى حركت امام ( ٧ ) كه بيش از دو هفته از آن تاريخ تأخير نخواهد داشت ، و شايد دستگاه سلطه را نيز مختل كند .

روايات شهادت اين جوان پاك در منابع طرفين بسيار است . بعضى احاديث او را غلام مي‌نامد ، در برخى نفس زكيه ، و در بعضى هم محمد بن الحسن نام دارد ، و در فصل اصحاب