زندگى آنان سبك است و خانه‌شان به حالت انتقال . ( ١ ) ( ١ ) . علامه‌ى مجلسي ( رحمه الله ) مي‌فرمايد : اين به جهت فرار از شرار مردمان و يا بابت طلب علم است ، ر . ك به مرآة العقول ٩ / ٢٧١ . م

آنان كسانى هستند كه اگر حضور داشته باشند شناخته نشوند ، و اگر غائب باشند سراغشان را نگيرند . هنگامى كه مريض شوند به عيادتشان نروند . چون خواستگارى كنند همسرشان ندهند و چون بميرند كسى بر [ جنازه‌ى ] آنان حضور نيابد . آنان كسانى هستند كه در اموال خود مواسات مي‌كنند ، در قبرهايشان با يكديگر ملاقات مي‌نمايند و خواسته‌هايشان - اگرچه سرزمين‌هايشان مختلف باشد - مختلف نيست . »

مشابه آن را در / ٢٠٤ آورده است ، در آن روايت چنين آمده : « اگر مؤمنى را ببينند اكرام كنند و چون منافقى را بنگرند دورى گزينند . به هنگام مرگ بي‌تابى ننمايند ، و در قبرهايشان يكديگر را ملاقات كنند . »

امام ( ٧ ) با اين عبارات : « بدان ! اگر تعداد موصوف سيصد و بيش از ده تن كامل شود آنچه مي‌خواهيد رخ مي‌دهد ، و ليكن شيعه‌ى ما كسى است كه صدايش از گوشش تجاوز نمي‌كند . . . » بر آنند تا به اين شخصى كه مي‌خواهد حضرت را بر قيام و خروج تحريك كند بفهمانند كه اين مطلب نيازمند گروهى مؤمنين خاص است ، آنگاه اوصافى را براى آنان بيان مي‌كنند كه بر ياران امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) منطبق است ، پس ميان آنان و ظهور ارتباطى هست و لكن نه به اين نحو كه آنان سبب ظهور باشند ، بلكه اين ارتباط عملى است و خداوند تعالى مقدّر نموده كه اينان در وقتى كه براى ظهور ولى خود ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) قرار داده حضور يابند .

به بيانى ديگر مقصود امام صادق ( ٧ ) آن نيست كه حضور اصحاب سبب ظهور امام ( ٧ ) باشد . ايشان شيعيان را تشويق مي‌كنند كه سطح ايمان خود را ارتقا دهند ، و بيان مي‌دارند كه يارانى كه حضرت در ميان آنها ظهور مي‌كند در بالاترين درجه در ميان معاصرين حضرت - و كسانى كه ادّعاى آمادگى براى يارى او را دارند - قرار دارند .

ظاهراً اين شبهه در اذهان مخالفين بوده است ، و آنها چنين مي‌پنداشته‌اند كه شيعيان و امامشان انتظار سيصد و سيزده نفر مؤمن با ايمان كامل را مي‌كشند تا ظهور رخ دهد !