است و نيز اينكه خود براى او يارانى خاص مقدّر نموده كه از اقصى نقاط زمين به اعجاز و در يك شب همه به حضور او مي‌رسند و وزيران و حواريان او هستند را براى ما بيان نموده است .

و لكن اين بدان معنا نيست كه خداوند ظهور امام ( ٧ ) را بر آنان متوقّف كرده و حضرت بايد انتظار بكشد و دعا كند تا آنان به دنيا بيايند و موجود شوند ، يعنى او بدون آنان نمي‌تواند ظهور كند و لذا اگر آنان قرن‌ها پيش مي‌بودند آن حضرت آشكار شده بود . در اين صورت آنان محور خواهند بود !

بلكه ظهور امام ( ٧ ) زمانى دارد كه شتاب شتابزدگان و كراهت كارهان آن را جلو و عقب نمي‌اندازد و ياران ايشان طبق تقدير الهى در عصر ايشان خواهند بود .

و شايد اصل اين شبهه از برخى احاديث متشابه ناشى شود ، در غيبت نعماني / ٢٠٣ روايت مي‌كند : « برخى از ياران امام صادق ( ٧ ) نزد ايشان آمد و گفت : فدايت شوم ، به خدا سوگند كه من شما و دوستدارانتان را دوست مي‌دارم . آقاى من ! شيعيان شما چه بسيارند ! امام ( ٧ ) فرمودند : بشمار ، او گفت : بسيارند ، ايشان فرمودند : مي‌شماري ؟ گفت : فراتر از آنند .

حضرت فرمودند : بدان ! اگر تعداد موصوف سيصد و بيش از ده تن كامل شود آنچه مي‌خواهيد رخ مي‌دهد ، ليكن شيعه‌ى ما كسى است كه صدايش از گوشش و كينه‌اش از جسمش تجاوز نمي‌كند ، در مدح ما غلو نكرده و با پيرو ما مخاصمه نمي‌كند ، با كسى كه بر ما عيب مي‌گيرد هم نشين نمي‌شود ، با آنكه بر ما خرده مي‌گيرد سخن نمي‌گويد ، دشمن ما را دوست نمي‌دارد و دوست ما را دشمن نمي‌دارد .

عرضه داشتم : پس با اين كسان گوناگون كه خود را شيعه مي‌نامند چگونه رفتار كنم ؟

حضرت فرمودند : اينان تمييز داده مي‌شوند ، مورد آزمون قرار مي‌گيرند و [ از حالى به حالى ديگر ] تبديل مي‌گردند . خشكسالى به سراغ آنان مي‌آيد و هلاكشان مي‌كند ، شمشير آنها را مي‌كشد و اختلاف پاره پاره‌شان مي‌سازد !

شيعه‌ى ما تنها كسى است كه چون سگ زوزه نمي‌كشد ، همانند كلاغ طمع نمي‌ورزد ، و از مردم تكدّى نمي‌كند گرچه از گرسنگى بميرد .

گفتم : اينان كه چنين اوصافى را دارند كجا بيابم ؟ فرمودند : در اطراف زمين آنان را بجوي ،