كمال الدين ٢ / ٦٤٩ از صالح مولى بنى عذراء نقل مي‌كند : « از امام صادق ( ٧ ) شنيدم فرمودند : بين قيام قائم آل محمد و قتل نفس زكيه تنها پانزده شب است . » ( ١ ) ( ١ ) . و نيز ارشاد / ٣٦٠ ، غيبت طوسى / ٢٧١ و اعلام الورى / ٤٢٧

غيبت شيخ طوسى / ٤٦٣ از عمار بن ياسر روايت مي‌كند : « دولت اهل‌بيت پيامبرتان در آخرالزمان خواهد بود و نشانه‌هايى دارد . . . هنگامى كه ديديد اهل شام بر گرد پسر ابوسفيان ( ٢ ) ( ٢ ) . سفيانى كه از نسل ابوسفيان است .

اجتماع كردند ، به مكه برويد كه در آن زمان نفس زكيه و برادرش را ظالمانه در آنجا خواهند كشت . آنگاه منادى از آسمان ندا مي‌كند : اى مردم ! امير شما فلانى است ، و او همان مهدى است كه زمين را از داد و عدل پر مي‌نمايد ، آن گونه كه از ستم و بيداد پر شده است . »

همان از ابراهيم جريرى نقل مي‌كند : « نفس زكيه از آل محمد است و محمد بن حسن نام دارد . او بدون جرم و گناه كشته مي‌شود و چون او را بكشند كسى در آسمان عذرى براى آنان نخواهد آورد و در زمين ياورى برايشان باقى نخواهد ماند . در اين هنگام خداوند قائم آل محمد را با گروهى كه در چشمان مردم از سرمه خردترند مي‌فرستد . مردمان برايشان گريه مي‌كنند و بر اين باورند كه آنان نيز از بين مي‌روند ، ليكن خداوند مشارق و مغارب را براى آنان خواهد گشود . آنان مؤمنان حقيقى هستند . بدانيد كه بهترين جهاد در آخرالزمان است . »

شهادت نفس زكيه در برخى منابع سنى نيز آمده است ، المصنف ٨ / ٦٧٩ از مجاهد نقل مي‌كند : « يكى از اصحاب پيامبر ( ٦ ) گفت : مهدى خروج نمي‌كند مگر بعد از آنكه نفس زكيه كشته شود . با كشتن او اهل آسمان و زمين بر كشندگان غضب مي‌كنند ، لذا مردم به سوى مهدى مي‌آيند و او را مي‌آورند . او زمين را از دادگرى و عدالت مي‌آكند ، زمين گياهش را بيرون مي‌دهد ، آسمان بارانش را فرو مي‌فرستد ، و امّت در ولايت او غرقه در نعمتى مي‌شوند كه تا آن زمان چنين نبوده است . »

با اين حساب نفس زكيه شخصى ممدوح است كه سخن از او در زمان صحابه نيز بر سر زبان‌ها بوده است ، و از همين رهگذر برخى در صدد تطبيق او بر محمد بن عبدالله بن حسن مثنى بر آمدند