آگاه باشيد كسى بر او غلبه نمي‌يابد ، و هيچ كس در مقابل او يارى نمي‌گردد . همانا او ولى خداوند در زمين او ، دادگر الهى در ميان آفريدگان و امين او در نهان و آشكار است . . .

بدانيد كه حلال و حرام بيش از آن است كه برايتان بر شمارم و شما را از آنها بياگاهانم و در يك مجلس به حلال فرمان دهم و از حرام نهى نمايم .

من مأمورم تا به پذيرش و قبول آنچه از جانب خداوند عزيز و جليل درباره‌ى على اميرالمؤمنين و امامان پس از او - كه از منند و من هم از ايشانم ، همان كسانى كه تا روز قيامت عهده‌داران منصب امامتند ، و مهدى كه به حق حكم مي‌كند از آنهاست - آورده‌ام ، از شما بيعت بستانم . » ( ١ ) ( ١ ) . و نيز العدد القوية / ١٧٦ و الصراط المستقيم ١ / ٣٠٣ از كتاب الولاية ابو جعفر طبري

در مقابل ، روايتى با سندى ناتمام يافت مي‌شود كه دلالت مي‌كند پس از امام مهدي ( ٧ ) دوازده تن از نسل او حكم مي‌رانند و متنى مضطرب دارد . شخصى از اهالى بصره كه احمد نام دارد با استناد به اين حديث خود را پسر ، وصى و سفير امام زمان ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) معرفى مي‌كند و مي‌گويد نامش احمد ، محمد و عبدالله است ! و هم زمان مدّعى مي‌شود كه يمانى نيز هست !

ما در كتابى به نام دجّال البصرة اباطيل او را پاسخ داديم و ردّيه‌اى بر او نگاشتيم ، و گفتيم : مدّعى وجه استدلال خود را بيان نكرده است ، گرچه غرض او اين قسمت از روايت است كه سخن از سپردن وصيت از سوى حضرت مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) در هنگام وفات ، به پسرش اول المقربين - كه سه يا چهار نام دارد و يكى از آنها احمد است ، و احمد اسماعيل آن را بر خود منطبق مي‌داند - به ميان آورده است .

اما اين سوء استفاده‌ى وى بدعتى ركيك و زشت مي‌باشد ، زيرا اين روايت - اگر صحيح باشد - از اين مطلب سخن مي‌گويد كه امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) پس از ظهور و اقامه‌ى دولت عدل الهي ، امامت را به پسرش مي‌سپارد . از اين رو زمان آن ربطى به زمان كنونى ندارد ! حال چگونه است كه اين شخص دروغ پرداز آن را در اين زمان تصوير مي‌كند ، خود را ابن الامام مي‌شمارد ، و مدّعى است كه امامت را به هنگام احتضار آن حضرت دريافت خواهد كرد ؟ !

بنابراين نه زمان اين امر بر زمان ما منطبق است ، و نه شخصى كه امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) - حسب الفرض