نام او شبيه نام پيامبر ( ٦ ) است و جدّ او حسين بن على بن ابى طالب . بين ركن و مقام با او بيعت مي‌كنند . او در ظاهر به پيامبر شبيه است ، ولى در خلق و خو از ايشان پايين‌تر است ، زيرا كسى در اخلاق مانند ايشان نخواهد بود ، خداوند تعالى مي‌گويد : وَإِنَّكَ لَعَلَى

خُلُقٍ عَظِيمٍ .

پيشاني‌اش بلند است و بيني‌اش برجستگى دارد . اهل كوفه بيشترين يارى را به او مي‌رسانند . او مال را به تساوى قسمت مي‌كند و در ميان رعيت به عدالت رفتار خواهد نمود و اختلافات را فيصله خواهد داد .

مردى نزد او مي‌آيد و مي‌گويد : به من مالى بده ، او هم كه اموال را مقابل خود دارد ، آن مقدارى كه او مي‌تواند با خود حمل كند ، در لباسش مي‌ريزد .

او در برهه‌اى قيام مي‌كند كه دين ضعيف شده است . خدا به دست او آنچه را كه به وسيله‌ى قرآن اصلاح نكرده ، اصلاح مي‌كند . شخصى كه جاهل ، بخيل و ترسوست ، توسّط خدا در يك شب اصلاح مي‌شود و به داناترين ، سخي‌ترين و شجاع‌ترين مردم

مبدّل مي‌گردد .

نصرت در مقابل او راه مي‌رود . پنج ، هفت و يا نه سال زندگى خواهد كرد . شيوه‌ى رسول‌خدا ( ٦ ) را پيروى مي‌كند و از آن تخطّى نمي‌نمايد . او ناتوان را حمل مي‌كند و ضعيف را در راه حق تقويت مي‌كند . او از ميهمان پذيرايى مي‌كند و مصيبت ديدگانى را كه در راه خدا مصيبت ديده‌اند ، يارى مي‌رساند . به سخن خود عمل مي‌كند ، آنچه را مي‌داند مي‌گويد ، و آنچه را مي‌بيند مي‌داند .

روم را در كنار هفتاد هزار نفر از فرزندان اسحاق با تكبير فتح خواهد نمود . حماسه‌ى بزرگ را كه ميهمانى خدا در عكا باشد ، درك خواهد كرد .

ظلم و ظالم را از بين مي‌برد ، دين را بر پا مي‌دارد ، در اسلام روح مي‌دمد و آن را پس از ذلّت و مرگ ، عزّت مي‌بخشد و زنده مي‌گرداند . جزيه تعيين مي‌كند و با شمشير به سوى خدا

فرا مي‌خواند . هر كه ابا كند كشته مي‌شود و هر كه نزاع نمايد ، تنها و بدون ياور خواهد ماند .

او حقائق دين را - آنچنان كه اگر رسول‌خدا زنده بود ، انجام مي‌داد - آشكار خواهد نمود .