و در ٤ / ٧٣ از عبدالرحمن بن سنه چنين آورده است : « آنان ، كسانى هستند كه هنگام فساد مردم ، به اصلاح مي‌پردازند . سوگند به كسى كه جانم به دست اوست ، ايمان مانند سيل به مدينه رو خواهد آورد . قسم به آنكه جانم به دست اوست ، همان گونه كه مار در سوراخش بر خود مي‌پيچد ، اسلام هم در ميان اين دو مسجد جمع مي‌شود . » ( ١ ) ( ١ ) . و نيز ر . ك به صحيح مسلم ١ / ٩٠ ، سنن ابن ماجه ٢ / ١٣١٩ ، مسند بزار ١ / ٣١٤ ، مشكل الآثار ١ / ٢٩٧ ،

المسند الجامع ١٢ / ٣١٧ ، ٦ / ١٥٥ و ١٤ / ١٩٢ ، المعجم الأوسط ٢ / ٥٥١ و ٥ / ٤٧٨

المعجم الاوسط در ٦ / ٣٧٧ از ابن عباس نقل مي‌كند كه پيامبر ( ٦ ) فرمود : « اسلام غريبانه آغاز شد و غريبانه باز خواهد گشت ، پس خوشا به حال غريبان .

پيش از قيامت فتنه‌هايى خواهد بود به مانند پاره‌هاى شب تاريك ، شخص شب هنگام مؤمن است ولى صبح كافر است ، و شخص صبح هنگام مؤمن است ولى شب كافر ، اقوامى هستند كه دين خود را در قبال كالاى دنيا مي‌فروشند . »

ترمذى در ٤ / ١٢٩ مي‌نويسد : « چنان‌كه مار در لانه‌اش جمع مي‌شود ، دين در حجاز جمع مي‌گردد . دين در حجاز پناه مي‌گيرد ، چنان‌كه بز كوهى به بالاى كوه پناه مي‌برد . دين غريبانه آغاز گشت و غريبانه باز مي‌گردد . خوشا به حال غريبان كه سنتم را - كه مردم پس از من به فساد مي‌كشند - اصلاح مي‌كنند . اين حديثى حسن است . »

در منابع شيعى نيز احاديثى درباره‌ى غربت اسلام روايت شده است .

الجعفريات / ١٩٢ از اميرالمؤمنين ( ٧ ) نقل مي‌كند كه پيامبر ( ٦ ) فرمودند : « اسلام غريبانه آغاز شد و غريبانه باز مي‌گردد ، خوشا به حال غريبان ، پرسيدند : اى رسول‌خدا ! غريبان كيانند ؟ فرمود : كسانى كه وقتى مردم فساد مي‌كنند ، اصلاح مي‌نمايند . مؤمن ، هيچ وحشت و غربتى ندارد . هر مؤمنى كه در غربت بميرد و گريه كنندگانش اندك باشند ، فرشتگان بر او ترحّم كرده ، خواهند گريست ، و گرنه در قبرش نورى گسترده مي‌شود كه از جايى كه دفن شده تا زادگاهش خواهد درخشيد . »

كمال الدين ١ / ٢٠٠ سه روايت از اميرالمؤمنين ( ٧ ) آورده و مي‌نويسد : « و هم‌چنان‌كه پيامبر ( ٦ )