طيالسى در مسند خود / ١٤٥ از معاوية بن قره از پدرش نقل مي‌كند كه رسول‌خدا ( ٦ ) فرمود : « وقتى اهل شام تباه شوند ، ديگر خيرى ميان شما نيست . همواره گروهى از امتم خواهند بود كه [ توسّط خدا ] يارى مي‌شوند و هر كسى از ياريشان دريغ كند ضررى به آنها نخواهد زد ، تا قيامت برپا شود . »

اين حديث را سعيد بن منصور ، احمد ، ابن ماجه ( ١ ) ( ١ ) . سنن سعيد بن منصور ٢ / ١٤٥ ، مسند احمد ٣ / ٤٣٦ ، سنن ابن ماجه ١ / ٥٤

و ديگران همگى از ابى قره از رسول‌خدا ( ٦ ) آورده‌اند ، ولى اثرى از اهل شام در آن نيست . اين بدان معناست كه آن قسمت براى منافع و مصالح بنى اميه ، به حديث افزوده شده است كه آن را از درجه‌ى اعتبار ساقط مي‌كند .

مسند احمد ٤ / ٤٢٩ از عمران بن حصين آورده است كه رسول‌خدا ( ٦ ) فرمود : « پيوسته گروهى از امتم بر حق هستند و بر كسانى كه با آنان مخالفت كنند ، پيروز مي‌شوند تا امر خداوند تبارك و تعالى فرا رسد و عيسى بن مريم ( ٧ ) از آسمان فرود آيد . » ( ٢ ) ( ٢ ) . و نيز التاريخ الكبير بخارى ٥ / ٤٥١ .

ابن عساكر در التهذيب ١ / ٥٦ مي‌نويسد : « ابو عمرو مي‌گويد : اين حديث را براى قتاده گفتم ، او گفت : من آنها را جز اهل شام نمي‌دانم . » !

بعدها تفسير قتاده ، در حلية الاولياء به حديثى نبوى تبديل شد !

حلية الاولياء ٩ / ٣٠٧ از ابو هريره از پيامبر ( ٦ ) مي‌آورد : « گروهى از امتم بر امر خدا استوار خواهند بود و مخالفان نمي‌توانند زيانى به آنها برسانند . آنها با دشمنان خود مي‌جنگند و هرگاه جنگى تمام شود ، نبرد با قومى ديگر آغاز مي‌شود . خداوند اقوامى را بالا مي‌برد و بر ديگران برترى مي‌دهد ، تا قيامت بر ايشان فرا رسد . سپس رسول‌خدا ( ٦ ) افزود : آنها اهالى شام هستند . » !

مسند الشاميين طبرانى ١ / ٥٦ مشابه آن را از جرشى آورده است ، در پاره‌اى از آن آمده است :

« اسب‌ها تا روز قيامت پر از خير و بركتند و خانه و سراى مؤمنان در سرزمين شام است . » ! ( ٣ ) ( ٣ ) . و نيز ر . ك به مسند الشاميين جماز ١ / ١٩١ ، المعجم الكبير ٧ / ٦١ ، سنن ابن ماجه ٢ / ١٣٦٩ و المستدرك

٤ / ٥٤٨ ، - حاكم آن را بنابر شرط بخاري ، صحيح دانسته است - .

بدين ترتيب روشن مي‌شود كه راويان ، نام اهل شام را از زبان پيامبر ( ٦ ) به حديث افزوده‌اند !