فرهنگ موضوعى احاديث امام مهدى - کورانی عاملی، علی - الصفحة ١٠١٨

جايگاه رجعت در باور شيعه

رجعت كه به اهل‌بيت ( : ) و برخى ديگر اقوام مربوط مي‌شود ، در احاديث به معناى بازگشت از آخرت به دنياست ، و البته ممكن است گاه بر خود ظهور نيز اطلاق شود .

من لا يحضره الفقيه ٣ / ٤٥٨ از امام صادق ( ٧ ) روايت مي‌كند : « كسى كه به بازگشت ما ايمان ندارد و متعه را حلال نمي‌شمارد از ما نيست . » ( ١ ) ( ١ ) . و نيز الهداية / ٦٠

شيخ مفيد ( رحمه الله ) در المسائل السروية / ٢٠٧ پس از نقل مشابه همين روايت مي‌نگارد : « مقصود از اين حديث اعتقادى است كه به آل محمد ( : ) اختصاص دارد ، و آن عبارت است از اينكه خداوند گروهى از امت محمد ( ٦ ) را بعد از مرگشان و پيش از قيامت زنده مي‌كند ، و اين اعتقاد مختص به خاندان پيامبر ( : ) است . »

مرحوم حسن بن سليمان حلى در المحتضر / ١٢ مي‌نگارد : « شيعيان بر اين مطلب اجماع دارند ، شيخ مفيد و سيد مرتضى اجماع شيعه را بر رجعت جماعتى از مؤمنين از قبرها و پس از مرگ ، به همراه امام مهدي ( ٧ ) به هنگام ظهور نقل كرده‌اند . »

مخالفين شيعه و به سخره گرفتن اين اعتقاد !

اعتقاد به رجعت در ميان اهل‌بيت ( : ) و شيعيان معروف بوده است ، و جرياناتى پيرامون خرده گرفتن مخالفين بر شيعه به جهت اين اعتقاد را نقل كرده‌اند . ( ٢ ) ( ٢ ) . و صرفاً به جهت اعتقاد به رجعت ، بزرگان اهل‌سنت روايات شخصيت جليل القدرى چون جابر بن يزيد جعفى را كنار گذاردند ، ر . ك به صحيح مسلم ١ / ١٥ . م

الفصول المختارة / ٩٣ جريانى بين سيد حميرى و سوّار قاضى را از قول حرث بن عبيدالله ربعى نقل مي‌كند ، وى گويد : « در مجلس منصور نشسته بودم و سوّار و سيد نيز حضور داشتند ، سيد اين ابيات را مي‌خواند :

إن الإله الذي لا شئ يشبهه آتاكم الملك للدنيا وللدين

آتاكم الله ملكا لا زوال له حتى يقاد إليكم صاحب الصين

و صاحب الهند مأخوذ برمته و صاحب الترك محبوس على هون