رسول‌خدا ( ٦ ) با من عهد كردند كه دوازده امام كه نه تن از صلب حسين هستند اين امر را بر عهده خواهند گرفت ، ايشان فرموده‌اند : هنگامى كه مرا به آسمان بالا بردند به ساق عرش نگريستم ، بر آن نوشته بود : لا إله إلا الله ، محمد رسول الله ، او را به على تأييد و نصرت كردم . دوازده نور نيز مشاهده كردم ، عرضه داشتم : پروردگار من ! اين انوار چه كسانى است ؟ ندا آمد : اى محمد ! اين انوار امامان از نسل توست .

من عرض كردم : يا رسول الله ! آيا آنان را برايم نام نمي‌بريد ؟ . . . ايشان هم اسامى امامان ( : ) را بيان كردند و فرمودند : و قائم از نسل حسين ، همنام و شبيه‌ترين مردم به من است ، او زمين را پر از عدل و داد مي‌كند ، همانگونه كه پر از ظلم و جور شده است . »

الملاحم و الفتن / ١٣٦ آن را نقل مي‌كند و مي‌نويسد : « امام ( ٧ ) پانزده روز پيش از خروج از بصره اين سخن را ايراد فرمودند . » ( ١ ) ( ١ ) . و نيز مناقب آل ابى طالب ( ٧ ) ٢ / ٢٧٣ ، مشارق انوار اليقين / ١٦٤ - وى آن را خطبة الافتخار ناميده است - ، اثبات الهداة ١ / ٥٩٨ و ٢ / ٤٤٢ و بحار ٣٦ / ٣٥٤ ، ٤١ / ٣١٨ و ٣٢٩ و ٥٢ / ٢٦٧

كافى ٨ / ٣٧ از حمران روايت مي‌كند : « در حضور امام صادق ( ٧ ) سخن از بنى عباس و روزگار سخت شيعيان به ميان آمد كه فرمودند : من با ابو جعفر منصور - در حالى كه سوار بر اسب و در ميان گروهى سواره بود ، سوارانى در مقابل و سوارانى از پشت سر - سوار بر الاغى كنار او مي‌رفتم ، او به من گفت : اى ابا عبد الله ! بر تو شايسته است به توانى كه خدا به ما عطا كرده و عزّتى كه براى ما فراهم آورده شادمان باشي ، به كسى خبر نده كه خود و اهل‌بيتت از ما به اين امر شايسته تريد كه ما را نسبت به خودت و آنان تحريك مي‌كنى [ و ممكن است در صدد آزارتان برآييم ] ، من گفتم : هركه چنين خبرى از من نزد تو آورده دروغ گفته است ، او گفت : آيا بر آنچه مي‌گويى قسم ياد مي‌كني ؟ گفتم : مردم ساحرند [ وفتنه انگيز ] ، يعنى دوست دارند دل تو را نسبت به من خراب كنند ، پس گوش خود را به آنان مسپار ، زيرا ما به تو محتاج تريم تا تو نسبت به ما .

او گفت : آيا روزى را به ياد دارى كه از تو پرسيدم آيا براى ما هم حكومتى هست ؟ گفتم : آري ، طويل ، عريض و شديد ، و شما هماره مهلت داشته و در فراخى دنيايتان به سر خواهيد