کشف المحجة یا فانوس (ترجمه کشف المحجة لثمره المهجه) - سید بن طاووس - الصفحة ١١

كسان كه به حقيقت جبين بندگى بر آستان ارادت حق تعالى بسايند و به درگاه مقدس الهى روى نياز آورند و همه عمر در ايثار و خدمت خلق به سر برند، و از آن ميان بسيار مردمان كه رها از رنگ و ريا و سبكبار از بار گران خودپرستى زيسته باشند و شرك و خفى و خودپرستى را كه به فرموده سر حلقه اهل نظر خواجه كاينات:

«در دل صديقين از رد پاى مور در ژرفاى تيره چاه، در دل شب ديجور بر تخته سنگى تيره رنگ ناآشكارتر است» از صفحه دل زدوده باشند، با اين همه، در مقابل بدكاران و جنايتكاران و دزدان و عفت كشان جامعه قد علم نكنند و دست پليد اينها را از سر مردم كوتاه نسازند. اين گفته مولانا على امير مؤمنان ٧ را فراموش نكنيم كه:

«تنها اندوه من بر شما اينست كه مردم فاسق و بدكار بر امت مسلمان ولايت يابند و چيره شوند و مال خدا را دست بدست ميان خود بگردانند و كتاب خداى تعالى را وسيله نيرنگ و تزوير قرار دهند، با فاسقان و بدكاران يار شوند و با نيكان بجنگند.» سيّد، علامه بزرگوار، در اين كتاب شمه‌اى از عقايد خود را در مباحثه با زعماى فرقه‌هاى گوناگون به اختصار بيان مى‌كند كه مطلب آن را بايد به شرح و توضيح باز گفت و با تفسير تدبّر كرد. مثلا بر ضد فلسفه معتزليان كه مى‌خواهند وجود مقدس الهى را با دليل اثبات كنند بياناتى رسا دارد مبنى بر اينكه هستى پروردگار بديهى است و نيازى به استدلال ندارد. در حقيقت گفته زيباى لسان الغيب را كه ميفرمايد:

به لحنى ديگر بر دل مى‌نشاند.

فرزندم، اميدوارم مطالعه اين كتاب نگذارد كه لكه‌هاى زشت آز و نياز دنياپرستى و بدخواهى و بدگويى و تنبلى و بى‌اعتنايى به مصالح ديگران، بر صفحه دلت نقش بندد.

نيكبخت آن كه از داروخانه افكار اين كتاب داروى شفابخش بدست آورد و بكار بندد و به آرامش دل و صفاى خاطر برسد و هم آنسان كه نويسنده اين كتاب و طليعه نويس بر آن بوده‌اند در همه حال گفتار و كردارش با ياد خداى كريم توأم باشد، و مگر از درگاه مقدس او نيازى نخواهد و جز رضاى او چيزى نطلبد و در محيطى سرشار از عطر دلاويز ياد پروردگار، غرقه توجّه به انوار نعمتهاى كردگار، پيوسته با كلّ هستى دست در دست، در اين باغ بيكرانه و پر نقش عجب سير كند و در خدمت دلهاى پريشان به بندگى بارى تعالى پردازد.