است كه براى شخص مكلف چه كارى لازم است كه او را به انجام افعال واجب عقلى وادارد و از انجام كار ناپسند عقلى باز دارد، يا بر عكس او را به انجام كار ناپسند و اخلال به واجب وادارد، ولى لازم است كه اين موضوع را به ما بياموزد، زيرا فرستادن پيامبر و رسول به قاعده لطف است و نفرستادن آنان موجب تباهى است.[١] و چون اين موضوع ثابت شد، آنچه كه دلالت بر پيامبرى پيامبر ما ٦ مى‌كند، اين آيات قرآنى است: خداوند متعال در سوره بقره مى‌فرمايد: «همانا كه ما ترا به حق مژده دهنده و بيم دهنده فرستاديم.» و اين گفتار خداوند متعال كه مى‌فرمايد: «خداوند كه زنده پاينده است و خدايى جز او نيست، فرو فرستاد بر تو كتاب را به راستى. باور دهنده است آنچه را كه پيش از وى بوده است و تورات و انجيل را از پيش فرستاد هدايت براى مردم (آن دو امت) و فرو فرستاد فرقان را.»[٢] و خداوند متعال فرموده است:

«اگر بدخوى و سخت دل مى‌بودى، از گرد تو پراكنده مى‌شدند.» و نيز فرموده است:

«به تحقيق خداوند منت گزارد بر گروندگان، چون برانگيخت در ايشان رسولى از خودشان كه بخواند بر ايشان آيتهاى او را و پاك كندشان و بياموزدشان كتاب و حكمت را و اگر چه بودند پيش از آن در گمراهى روشن.» و خداوند متعال در سوره نساء مى‌فرمايد: «و نفرستاديم هيچ رسولى را مگر براى اينكه اطاعت كرده شود به فرمان خدا و اگر آنان هنگامى كه بر خود ستم مى- كنند پيش تو آيند و از خداوند آمرزش بخواهند و رسول هم براى ايشان آمرزش بخواهد، همانا خداوند را توبه پذير و مهربان مى‌يابند. و سوگند به حق پروردگارت كه ايمان نخواهند داشت تا اينكه ترا حكم قرار دهند در آنچه مورد اختلاف ميان ايشان باشد و از آنچه حكم كنى در نفس خود ناخشنودى نيابند و تسليم باشند تسليم بودنى.» در سوره مائده مى‌فرمايد: «و فرستاديم به تو كتاب را به راستى، تصديق‌كننده به كتابى كه پيش از اوست و گواه بر او. حكم كن ميان ايشان به آنچه خدا فرستاد و پيروى مكن هواهاى ايشان را از آنچه آمد به تو از راستى. براى هر يك از شما

[١]. اين مقدمه را از گفتار مفصل شيخ طوسى در كتاب الاقتصاد تلخيص كرده و گرفته است. رك. به: صفحه ١٥٠ اقتصاد، چاپ ١٤٠٠ ق. م.

[٢]. اين آيه و دو آيه بعد، آيات ٢، ١٥٣ و ١٦٤ سوره آل عمران است. م.