امير المؤمنين فرموده است: طوبى درختى است در بهشت كه ريشه آن در خانه رسول خدا ٦ است و هيچ مؤمنى نيست، مگر اينكه شاخه‌يى از آن در خانه اوست و هيچ چيز به دل آن مؤمن نمى‌گذرد مگر اينكه همان شاخه براى او آن را حاضر مى‌آورد و اگر سوارى تيزرو در سايه آن صد سال بتازد، نمى‌تواند از سايه‌اش بيرون رود و اگر كلاغى از پايين آن به پرواز در آيد به بالاى آن نمى‌رسد و شكسته و پير مى‌شود.[١] روايت است كه مردى از ابن عباس پرسيد: با آنكه خداوند متعال از خدمتگزاران و جفتها و بوى خوش و آشاميدنيها و ميوه‌هاى بهشت خبر داده و در كتاب خود نازل فرموده است، چه چيزى از آن را پوشيده داشته است؟ ابن عباس گفت:

آن جنت عدن است كه خداوند آن را روز جمعه بيافريد و سپس آن را پوشيده داشت و هيچ آفريده‌يى از آفريده‌هاى آسمانها و زمينها آن را نديده است تا هنگامى كه آنان را كه شايسته آنند، در آن در آورد و خداى متعال سه بار به آن بهشت فرمود سخن بگو و گفت: خوشا به حال مؤمنان، و خداى بزرگ فرمود: خوشا به حال مؤمنان و خوشا به حال تو. ابن عباس مى‌گويد، رسول خدا فرمودند: هر كس در او شش خصلت باشد، از آن مؤمنان است. آن كس كه سخن راست بگويد و وعده خويش برآورد و امانت خويش را بپردازد و به پدر و مادرش نيكى كند و پيوند خويشاوندى را رعايت كند و از گناه خويش آمرزش خواهى كند، مؤمن است.

امير المؤمنين فرموده است: در بهشت درختى است كه از بالاى آن جامه‌هاى آراسته فرو مى‌ريزد و پايين آن اسبهاى ابلقى قرار دارند كه زين و لگام شده و داراى بال هستند و از آن اسبها هيچ مدفوعى دفع نمى‌شود. اولياى خدا سوار بر آن اسبها مى‌شوند و در هر كجاى بهشت كه بخواهند به پرواز در مى‌آيند، بندگانى كه در درجه پايين‌تر قرار دارند، مى‌گويند: پروردگارا! چه چيزى اين بندگانت را به اين كرامت رسانده است؟ خداى جل جلاله مى‌فرمايد: اينان شبها نمى‌خوابيدند و نماز شب مى‌گزاردند و روزها چيزى نمى‌خوردند و روزه داشتند و با دشمن پيكار مى‌كردند و ترسى نداشتند و صدقه مى‌دادند و بخل نمى‌ورزيدند.[٢]

[١]. در خصال و صفحه ١٣٣ امالى صدوق، آمده است. م.

[٢]. به نقل از امالى صدوق، ص ١٧٥، در بحار الانوار، ج ٨، ص ١١٨، آمده است. م.