ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٧٩٠ - مجلس نود و پنجم، در رجاء و وسعت رحمت خداى متعال

را سه بار تكرار فرمودند. پرسيده شد: اى رسول خدا! مبتران چه كسانى هستند؟

فرمودند: كسانى كه مردم را از رحمت خدا نوميد مى‌كنند. خداوند متعال به موسى ٧ فرمود: قارون از تو يارى خواست و او را يارى ندادى و حال آنكه سوگند به عزت خودم، اگر از خودم فرياد خواهى مى‌كرد، به فريادش مى‌رسيدم و از گناهش درمى‌گذشتم.[١] و روايت شده است كه پيامبر ٦ به بالين جوانى كه در حال مرگ بود، آمدند و فرمودند: خود را چگونه مى‌يابى؟ گفت: به خدا اميدوارم، در عين حال بيم دارم. فرمودند: اين دو حالت در دل بنده‌يى جمع نمى‌شود، مگر اينكه خداوند آنچه را اميد دارد به او ارزانى و او را از آنچه بيم دارد، در امان مى‌دارد.[٢] و گفته شده است براى يكى از پادشاهان بنى اسرائيل مردى از عابدان را وصف كردند. او را خواست و از او تقاضا كرد از هم صحبتان و ملازمان درگاه باشد. عابد به او گفت: اى پادشاه! چه نيكو سخنى گفتى، ولى اگر روزى به خانه خود در آيى و ببينى كه من با كنيزك تو شوخى مى‌كنم چه خواهى كرد؟ پادشاه خشمگين شد و گفت: اى تبهكار! آيا گستاخى تو چنان است كه مى‌توانى اين سخن را بر زبان آورى؟ عابد گفت: مرا پروردگار كريمى است كه اگر در روز هفتاد گناه از من ببيند، بر من خشم نمى‌گيرد و مرا از درگاه خويش نمى‌راند و از روزى خويش محروم نمى‌فرمايد. پس چگونه ممكن است از درگاه او مفارقت جويم و به درگاه كسى بپيوندم كه پيش از آنكه از فرمانش سرپيچى كنم، بر من خشم مى‌گيرد. پس اگر مرا در حال سرپيچى و عصيان ببيند، چه كار خواهد كرد؟ سروده شده است:

«گناهان من بسيار است و ياراى بر دوش كشيدن آن را ندارم. در عين حال، عفو تو از گناه من بزرگتر و باشكوه‌تر است.

پروردگارا! در اين جهان رحمت تو مرا در برگرفته است و همانا كه من به روز رستاخيز به رحمت تو نيازمندترم.»

[١]. نظير آن در الاحاديث القدسيه، شيخ حر عاملى، ص ٦٤، و محجة البيضاء، ج ٨، ص ٣٨٥، آمده است.

[٢]. به نقل از شماره ٤٣٦١ سنن ابن ماجه در محجه البيضاء، ص ٢٥٣، ج ٧، آمده است. م.