پيامبر ٦ فرموده‌اند: خداوند متعال روزى كه آسمانها و زمين را آفريد، صد رحمت پديد آورد كه فقط يك بخش آن را در زمين قرار داده است كه به سبب همان رحمت مادر بر فرزند خويش و چهار پايان به يك ديگر مهرورزى مى‌كنند و همچنين پرندگان و ديگر جانداران، و نود و نه بخش ديگر را براى روز قيامت اندوخته فرموده است و در آن روز اين نود و نه را با رحمت اين جهانى خود ضميمه و آن را صد مى‌كند.[١] پيامبر ٦ فرموده‌اند: هر كس در دنيا گناهى كند و عذاب شود، خداوند عادل‌تر از اين است كه دوباره او را عذاب فرمايد و هر كس در دنيا گناهى كند و خداوند آن را در اين جهان پوشيده بدارد و او را عفو فرمايد، گرامى‌تر از آن است كه چون چيزى را عفو فرمود، دوباره به آن موضوع باز گردد.[٢] و همان حضرت فرموده‌اند: چون فرشتگان آنچه را نوشته‌اند، به آسمان ببرند، همين قدر كه خداى متعال در آغاز و پايان آن نامه، كار نيكى را مشاهده فرمايد، به فرشتگان مى‌فرمايد: گواه باشيد كه من آنچه را ميان اين نامه است، بر بنده‌ام آمرزيدم.

و باز همان حضرت فرموده‌اند: نبايد هيچ يك از شما بميرد، مگر اينكه نسبت به خداوند متعال خوش گمان باشد، و خوش‌گمانى به خداوند بهاى بهشت است.[٣] و فرموده‌اند: خداى متعال پيش از آنكه آسمانها و زمينها را بيافريند، به دست خويش كتابى (نامه‌يى) مرقوم داشته و زير عرش نهاده است و از جمله مطالب آن اين است كه رحمت من بر خشم من پيشى گرفته است.[٤] و فرموده‌اند: سوگند به كسى كه جان من در دست اوست، خداوند متعال بر بنده خويش مهربان‌تر از مادرى مهربان و دلسوز به فرزندش مى‌باشد.[٥] و باز همان حضرت فرموده‌اند: خداى، مبتران را لعنت كناد! و اين سخن‌

[١]. با اندك تفاوتى در احياء علوم الدين، ص ٢٣٢٤، چاپ دار الشعب، آمده است. م.

[٢]. اين موضوع هم از قول امير المؤمنين و هم از قول رسول خدا، آمده است، از جمله در محجة البيضاء، و در آن عبارت، مقدم و مؤخر است. م.

[٣]. امالى طوسى، ج ١، ص ٣٨٩،. م.

[٤]. با اندك تفاوتى در محجة البيضاء، ج ٧، ص ٢٦٣، و احياء علوم الدين، ص ٢٣٢٤، آمده است. م.

[٥]. با اندك تفاوتى در محجة البيضاء، ج ٧، ص ٢٦٣، و احياء علوم الدين، ص ٢٣٢٤، آمده است. م.