ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٧٧٢ - مجلس نود و يكم، در مرگ و روح

ديگرى سروده است:

«اى كسى كه سرمنزل او زير زمين است! آيا به دنيا انس مى‌بندى و حال آنكه غريبى؟ همه روزگار چون شبانروزى بيش نيست و مرگ بسيار نزديك و فرو آينده است. تو در روزگار همان گونه كه مى‌بينى مغلوب گرفتارى از دست دادن مال يا جدا شدن از دوستانى.» ديگرى سروده است:

«بينديش كه مرگ چگونه اقوام ثمود و عاد و فراعنه را نابود كرد، و از اين خانه پوسيدگى بپرس كه چه بسيار پادشاهان را كه بر اسبهاى گزينه سوار مى‌شدند نابود كرده است و از اين خانه نيستى بپرس كه چه مقدار پادشاهان گرانقدر خاك و خاكستر شده‌اند.» ديگرى سروده است: «روزگارى در نعمت به سر بردم و در شادى، و مورد رشگ بودم. سرانجام گور خانه من و خاك بسترم شد.»

فصلى در روح‌

خداوند متعال در آيه ١٥٤ سوره دوم (بقره) فرموده است: «به كسانى كه در راه خدا كشته مى‌شوند، مردگان مگوييد، بلكه آنان زندگانند ولى شما درك نمى- كنيد.» و در آيه ١٦٩ سوره سوم (آل عمران) فرموده است: «آنانى را كه در راه خدا كشته مى‌شوند، مردگان مپنداريد كه آنان نزد پروردگارشان زندگانند و روزى داده مى‌شوند و به آنچه خداى از فضل خويش به آنان ارزانى مى‌دارد شادند، و به آنانى كه هنوز به آنان نپيوسته‌اند مژده مى‌دهند كه بيمى بر ايشان نيست و آنان اندوهگين نمى‌شوند.» بدان كه روح، جسمى رقيق و هوايى است كه در مجارى بدن جريان دارد و خداوند متعال از ارواح آنان خبر داده است كه اجساد ايشان در خاك پوسيده شده است و همانا در مرحله برزخ، نعمت و عذاب به ارواح ايشان مى‌رسد. و آن كه حقيقت انسان است، زنده است و پيكر و كالبد، همچون زره و لباسى است كه براى صيانت ارواح است و اين سخن بر مذهب كسانى است كه معتقدند آدمى روح است و در نظر ما آدمى همين جمله معروف است و مى‌گوييم همانا برخى از اجزاى آدمى لطيف‌تر