امام باقر فرموده‌اند: هر مؤمنى كه جسد مؤمنى را غسل دهد و چون آن را از اين پهلو به آن پهلو بگرداند، بگويد: پروردگارا! اين بدن بنده مؤمن تو است كه روحش را از آن بيرون كشيده و ميان آن و بدنش جدايى افكنده‌اى و عفو و بخشش و عفو و بخشش، خداوند گناهان يك سال او- غير از گناهان كبيره‌اش- را مى‌آمرزد.[١] و امام صادق ٧ فرموده است: هر كس جسد مؤمن مرده‌يى را بشويد و در آن رعايت امانت كند، گناهش آمرزيده مى‌شود. پرسيده شد: رعايت امانت را چگونه انجام دهد؟ گفتند: آنچه را مى‌بيند، خبر ندهد.[٢] روايت شده است كه از امام حسين ٧ پرسيده شد: اى پسر رسول خدا! شب را چگونه به صبح آورده‌اى (حال تو چگونه است)؟ فرمودند: صبح كرده‌ام در حالى كه پروردگارم بر فراز سرم و دوزخ پيش رويم و مرگ در جستجوى من است و پس دادن حساب مرا در برگرفته است و من گروگان كردار خويشم. آنچه را دوست مى‌دارم نمى‌يابم و آنچه را خوش ندارم نمى‌توانم از خود برانم و كارها به دست كس ديگرى است كه اگر خواهد شكنجه‌ام مى‌كند و اگر خواهد مى‌بخشدم. پس كدام فقيرى از من فقيرتر است؟[٣] و روايت شده است كه امام صادق ٧ از كنار قومى كه از ايشان كسى مرده بود، عبور فرمود و ايستاد و آنان را تسليت داد و فرمود: اى قوم! اين مرگ، نه آغازش با شما بوده و نه به شما پايان مى‌پذيرد. آيا اين مرده شما تاكنون مسافرتى نكرده بود؟ گفتند: چرا. فرمود: اين را هم يكى از سفرهايش فرض كنيد. اگر او پيش شما برگشت كه برگشته است و گر نه شما پيش او خواهيد رفت.

و روايت است كه مردى به حضور پيامبر آمد و گفت: به حضورت آمده‌ام تا از غرايب علم به من بياموزى. پيامبر فرمودند: نسبت به سرمايه دانش و علم چه كرده‌اى؟ گفت: سرمايه دانش چيست؟ فرمودند: آيا خداى تبارك و تعالى را شناخته‌اى؟ گفت: آرى. فرمودند: در آن مورد چه كرده‌اى؟ گفت: هر چه خداى عز و جل مى‌خواهد. فرمودند: برو و اين كار را محكم كن، سپس برگرد تا غرايب علم را به تو بياموزم.

امير المؤمنين در خطبه‌يى چنين فرموده است: سرانجام و عاقبت پيش روى‌

[١]. ثواب الاعمال صدوق، ص ٢٣٢. م.

[٢]. ثواب الاعمال صدوق، ص ٢٣٢. م.

[٣]. در امالى صدوق، ص ٦٠٩، چاپ آقاى كمره‌يى آمده است. م.