به امام صادق ٧ گفته شد: ما را پندى بده! فرمود: كار خويش بساز و توشه‌يى در خور سفر دراز خويش فراهم آور و خود وصى خويش باش و بر ديگرى اطمينان مكن كه آنچه براى تو سزاوار و شايسته باشد، براى تو بفرستد.[١] امير المؤمنين در خطبه بلندى چنين ايراد فرموده است: اى مردم! هر كس كه روى زمين گام برمى‌دارد، سرانجام به درون آن مى‌رود و شب و روز در ويران كردن عمرها شتابان است و هر كس را كه رمقى است، روزى و قوتى است و هر دانه و حبه‌يى را خورنده‌يى است. و همانا كه تو روزى و قوت مرگى، و هر كس روزگار را شناخته باشد از آماده شدن براى مرگ غفلت نمى‌ورزد. از مرگ، هيچ توانگرى به مال خويش و هيچ تنگدستى به فقر خويش رهايى نمى‌يابد.

پيامبر ٦ فرموده‌اند: چون آدمى كفن خويش را آماده سازد، هر گاه به آن بنگرد، پاداش و اجرى خواهد داشت.[٢] امام صادق ٧ مردى را ديدند كه در مرگ پسر خويش بى‌تابى مى‌كرد.

فرمودند: اى فلان! آيا براى مصيبت كوچكتر بى‌تابى و از مصيبت بزرگتر غفلت مى‌كنى؟ اگر تو هم آماده براى مرگ و آنچه بر سر فرزندت آمد بشوى، به اين شدت بى‌تابى نمى‌كنى. مصيبت تو در آماده نبودن براى مرگ بزرگتر، از سوگ تو در باره پسرت مى‌باشد.[٣] همان حضرت فرموده‌اند: به روزگاران گذشته گروهى پيش پيامبر خود آمدند و گفتند از خداى خود بخواه تا مرگ را از ميان ما بردارد. دعا كرد و خداوند مرگ را از آنان برداشت. شمار آنان چنان بسيار شد كه خانه‌ها براى آنان تنگ گرديد و مرد چون صبح مى‌شد، نيازمند بود كه به پدر و مادر و پدر بزرگ و مادر بزرگ خود روزى و خوراك برساند و به آنان رسيدگى كند و بدين گونه از ترتيب زندگى باز ماندند و به حضور پيامبرشان باز آمدند و گفتند از خداوند بخواه تا مرگ و اجل ما را كه براى ما بود، برگرداند و او از خداى مسألت كرد و خداوند مرگ و اجل را بر ايشان برگرداند.[٤]

[١]. به نقل از سرائر در بحار الانوار، ج ٧٨، ص ٢٧٠، آمده است. م.

[٢]. در امالى ص ٣٢٨، چاپ آقاى كمره‌يى، آمده است. م.

[٣]. در امالى صدوق، صفحات ٣٠٥ و ٣٥٨، و روايت چهارم در بحار الانوار، ج ٦، ص ١١٦، هم آمده است. م.

[٤]. در امالى صدوق، صفحات ٣٠٥ و ٣٥٨، و روايت چهارم در بحار الانوار، ج ٦، ص ١١٦، هم آمده است. م.