ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٧٥٧ - مجلس هشتاد و نهم، در وصيت

توبه‌كننده نيست.[١] گفته شده است: لازمه توبه چهار چيز است، استغفار و آمرزش خواهى با زبان و نيت باز نگشتن به گناه از صميم دل، و كندن خويشتن از مظان گناه، و دورى جستن از دوستان و يارانى كه در گناه مشوق او بوده‌اند.

شاعر چنين سروده است:

«تا پير نشده بودى و مويت سپيد نشده بود، از توبه كردن تأخير كردى. اكنون كه پيرشده‌اى، منتظر چيستى؟ آيا پس از سپيد شدن موى سر، هنوز هم از گناه دست برنمى‌دارى؟ و آيا پس از گذشتن عمر پند نمى‌گيرى؟ شگفتا كه تو خود آگاهى و مى‌دانى به چه چيزى خواهى رسيد و باز هم عبرت نمى‌گيرى.» ديگرى گفته است: «نه، سوگند به كسى كه آسمان را برافراشته و زمين را گهواره همگان قرار داده است، همانا كسى كه بر گناه اصرار مى‌ورزد، نابودشونده است.

مى‌خواهى سخن مرا راست پندار و مى‌خواهى ستيزه‌جويى كن.» گفته شده است: چهار چيز را با چهار چيز بشوى، چهره را با اشك، زبان را با استغفار، دل را با انديشه، و گناه را با توبه و بازگشت به خدا.

مجلس هشتاد و نهم در وصيت‌

خداوند متعال در آيه ١٧٦ سوره دوم (بقره) فرموده است:

«نوشته شد بر شما كه چون مرگ يكى از شما فرا رسد، اگر مالى دارد، وصيت كند براى پدر و مادر و نزديكان خويش به نيكى و اين حقى است بر پرهيزكاران.» پيامبر ٦ فرموده‌اند: هر كس بدون وصيت بميرد، به مرگى همچون مرگ دوره جاهلى مرده است.[٢] و همان حضرت فرموده‌اند: سزاوار نيست بر مؤمن كه هيچ شبى بخوابد مگر اينكه وصيت نامه‌اش زير سرش باشد.[٣] و فرموده‌اند: وصيت موجب اتمام كم و كاستى زكات است.[٤]

[١]. در مشكاة الانوار طبرسى، ص ١٧٠، به نقل از انس، آمده است. م.

[٢]. به نقل از المقنعه شيخ مفيد، ص ١٠٢، در وسائل الشيعه، ج ٦، ص ٣٥٢، آمده است. م.

[٣]. به نقل از المقنعه شيخ مفيد، ص ١٠٢، در وسائل الشيعه، ج ٦، ص ٣٥٢، آمده است. م.

[٤]. تهذيب، شيخ طوسى، ج ٢، ص ٣٨٢. م.