امام صادق ٧ فرموده است، عافيت، نعمتى پوشيده است كه چون موجود است، ارزش آن به فراموشى سپرده مى‌شود و هر گاه از دست مى‌رود، آن را ياد مى‌كنند و عافيت، نعمتى است كه نمى‌توان شكر آن را گزارد.[١] امام باقر ٧ فرموده است، اى فلان! با توانگران همنشينى مكن، زيرا بنده، هنگامى كه با آنان همنشينى مى‌كند، نخست چنين مى‌پندارد كه خداوند بر خود او نعمتهايى ارزانى داشته است و همين كه از مجلس آنان برمى‌خيزد، چنين مى‌پندارد كه خداى متعال را بر او نعمتى نيست.[٢] پيامبر ٦ فرموده‌اند: هر كس فردى يهودى يا مسيحى يا زرتشتى يا كسى را كه بر آيين اسلام نيست، ببيند و بگويد سپاس خداوندى را كه مرا با آيين اسلام و اعتقاد به قرآن و پيامبرى محمد ٦ و امامت على ٧ و اخوت مؤمنان و قبله بودن كعبه بر تو برترى بخشيده است، خداوند هرگز ميان او و آن فرد را در دوزخ جمع نمى‌فرمايد.[٣] امام صادق ٧ فرموده است، هر كس بيمار و گرفتار و كسى را كه اندامى از اندامهايش قطع شده است، ببيند و سه بار بدون اينكه آن شخص بشنود، بگويد سپاس خداوندى را كه مرا از گرفتارى تو مصون داشته است و اگر مى‌خواست من هم گرفتار مى‌شدم، هرگز آن بلا و گرفتارى به او نخواهد رسيد.[٤] پيامبر فرموده‌اند: چون مؤمن عطسه زند و به سبب بيمارى يا هر سبب ديگر سكوت كند، فرشتگان از سوى او مى‌گويند: سپاس و ستايش پروردگار جهانيان را و اگر خودش بگويد سپاس خدا را، فرشتگان در پاسخش مى‌گويند، خدايت بيامرزاد.[٥] امام صادق فرموده است، خداى عز و جل، به گروهى نعمتها ارزانى مى‌دارد كه سپاسگزارى نمى‌كنند و مبدل به گرفتارى مى‌شود و گروهى را به اندوهها گرفتار مى‌سازد و شكيبايى مى‌كنند و آن مصيبت‌ها و اندوهها بر ايشان نعمت مى‌شود.[٦]

[١]. در امالى صدوق، ص ٢٢٩، چاپ آقاى كمره‌يى، با ذكر سلسله سند از قول امام صادق٧ آمده است. م.

[٢]. به نقل از امالى صدوق، ص ١٥٣، در بحار الانوار، ص ١٩٤، ج ٧٤، آمده است. م.

[٣]. امالى، صدوق، ص ٢٦٧، چاپ آقاى كمره‌يى. م.

[٤]. به نقل از كافى، ص ٩٧، ج ٢، با اندك اختلافى، در بحار الانوار، ص ٢٤، ج ٧١، آمده است. م.

[٥]. به نقل از كافى، در محجة البيضاء، ص ٣٩٧، ج ٣، آمده است. م.

[٦]. امالى، صدوق، ص ١٨٢. م.