كه در زمين است، آفريده است.» و در آيه ٤٥ همان سوره چنين فرموده است «اى بنى اسرائيل! ياد كنيد نعمت مرا كه بر شما ارزانى داشتم و بدرستى كه من برترى دادم شما را بر جهانيان.» و در آيه ١٤٨ همان سوره فرموده است «و شكر كنيد مرا و مرا ناسپاسى مكنيد.» و خداوند در آيه ٦ سوره پنجم (مائده) فرموده است «امروز دين شما را براى شما كامل كردم و نعمت خويش را بر شما تمام ساختم و پسنديدم براى شما دين اسلام را.» و در آيه دهم همان سوره فرموده است «خداى نمى‌خواهد كه بر شما سختى قرار دهد و لكن مى‌خواهد شما را پاك گرداند و نعمت خويش را بر شما تمام كند، شايد كه شما شكرگزارى كنيد.» و در آيه ٨ سوره چهاردهم (ابراهيم) فرموده است «اگر سپاسگزارى كنيد، همانا بر شما مى‌افزايم و اگر ناسپاسى كنيد، همانا عذاب من بسيار سخت است.» و در آيه ١٣ سوره سى و چهارم (سبا) فرموده است «و اندكى از بندگان من سپاسگزارند.» پيامبر ٦ فرموده‌اند: دو نعمت پوشيده و ناشناخته است، امنيت و عافيت.[١] همان حضرت فرموده‌اند: دو خصلت است كه بسيارى از مردم در آن دو، به فتنه و آزمايش مى‌افتند و آن دو، تندرستى و آسايش است.[٢] امام باقر ٧ فرموده است، بنده، ميان سه چيز است، بلاء و قضاء و نعمت.

به هنگام بلا و گرفتارى، شكيبايى بر او واجب و به هنگام قضاى خداوند، تسليم بودن به آن واجب است و در نعمت خداوند، سپاسگزارى بر او واجب است.[٣] امام سجاد ٧ فرموده است، هر كس بگويد، سپاس و حمد پروردگارى را كه مرا هدايت فرمود، حق شكر نعمتهاى خدا را اداء كرده است.[٤] امير المؤمنين على ٧ در تفسير اين آيه كه آيه ٧٧ سوره بيست و هشتم (قصص) است «و فراموش مكن بهره خود را از دنيا»، فرموده است، يعنى فراموش مكن كه از تندرستى و نيرو و آسايش و جوانى و نشاط خود، جهان ديگر را طلب كنى.[٥]

[١]. خصال، صفحات ٧٠ و ١٤٤، ج ١، چاپ آقاى كمره‌يى. م.

[٢]. خصال، صفحات ٧٠ و ١٤٤، ج ١، چاپ آقاى كمره‌يى. م.

[٣]. محاسن برقى، ص ٦. م.

[٤]. خصال، صفحات ٧٠ و ١٤٤، ج ١، چاپ آقاى كمره‌يى. م.

[٥]. از قول شيخ صدوق، در تفسير برهان، سيد هاشم بحرانى، ص ٣٣٦، ج ٣، ذيل آيه مذكور، آمده است. م.