ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٧٤٠ - مجلس هشتاد و پنجم، در حفظ زبان و راستى

«كسانى كه دوست مى‌دارند كه كار زشت ميان آنان كه گرويده‌اند، آشكار شود، آنان را عذابى دردناك در دنيا و آخرت است.[١]» امام باقر ٧ فرموده است، بنده‌يى كه دورو و دو زبان باشد، بد بنده‌يى است كه در حضور با برادر خويش نيكو برخورد كند و در غياب او، از او غيبت كند و گوشتش را بخورد و اگر چيزى به او عطا شود، بر او رشك مى‌برد و اگر گرفتار شود، يارى‌اش نمى‌دهد.[٢] امام صادق ٧ فرموده است، هر كس در حضور مردم به گونه‌يى، و در غياب، گونه ديگر باشد، يا با آنان دو رو باشد، روز رستاخيز در حالى كه زبانى از آتش دارد، مبعوث مى‌شود.[٣] همان حضرت فرموده است، عيسى ٧ به يكى از ياران خود فرمود، آنچه را دوست نمى‌دارى نسبت به تو انجام دهند، نسبت به هيچ كس انجام مده و اگر كسى به گونه راست تو سيلى زد، گونه چپ خويش را در اختيارش بگذار.[٤] و فرموده است، از كسى غيبت مكن تا غيبت كرده نشوى و براى برادرت چاه مكن كه خود در آن افتى كه هر گونه رفتار كنى، همان گونه با تو رفتار مى‌شود.

پيامبر ٦ فرموده‌اند: نشستن در مسجد به انتظار نماز تا هنگامى كه حدثى از تو سر نزده، عبادت است. گفته شد: اى رسول خدا! منظور از حدث چيست؟ فرمودند:

غيبت كردن.[٥] امير المؤمنين ٧ فرموده است، هيچ مجلسى با غيبت آميخته نمى‌شود مگر آنكه از لحاظ دينى ويران مى‌شود. گوشهاى خود را از شنيدن غيبت پاك داريد كه غيبت‌كننده و شنونده هر دو در گناه شريكند و از پيامبر ٦ شنيدم كه مى‌فرمود:

غيبت نان خورش سگان دوزخ است، و هر كس به عيب خود بنگرد، از عيب ديگران غافل مى‌شود و هر كس به عيب مردم بنگرد و آن را زشت بشمرد و براى خود آن‌

[١]. كافى، ص ٣٥٧، ج ٢. م.

[٢]. كافى، ص ٣٤٣، ج ٢، و ثواب الاعمال، صدوق، ص ٣١٦. م.

[٣]. نظير اين روايت در ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص ٣١٩. م.

[٤]. به نقل از امالى صدوق در بحار الانوار، ص ٢٨٧، ج ١٤، ضمن نصايح حضرت عيسى، آمده است. م.

[٥]. به نقل از جامع الاخبار، ص ١٧١، در بحار الانوار، ص ٢٥٩، ج ٧٥، آمده است. م.