نياورده است.[١] امام صادق فرموده است، هر كس سوگندى دروغ بخورد و بداند كه دروغ مى‌گويد، با خداوند به ستيزه برخاسته است.[٢] از پيامبر ٦ پرسيده شد: آيا مؤمن، ممكن است ترسو باشد؟ فرمودند: آرى، پرسيدند: آيا ممكن است بخيل باشد؟ فرمودند: آرى، پرسيدند: آيا ممكن است دروغگو باشد؟ فرمودند: نه.[٣] و فرموده‌اند: هر كس سكوت كند، رستگار است. و بيشتر خطاهاى آدمى زاده در زبان اوست و هر كس زبان خويش را باز دارد، خداى عز و جل گناهانش را پوشيده مى‌دارد.[٤] و فرموده‌اند: بلا بر زبان و گفتار، گماشته است.[٥] امير المؤمنين على ٧ فرموده است، سخن تا آن را نگفته‌اى در حجره و بند تو است و چون گفتى، در بند و حجره خود خواهد بود. زبان خويش را اندوخته بدار، همان گونه كه سيم و زر خويش را اندوخته مى‌دارى و چه بسا كه يك كلمه، نعمتى را سلب كند. آنچه را كه نمى‌دانى مگو كه خداوند سبحان براى همه اعضاى تو وظيفه‌يى مقرر فرموده است كه به روز باز پسين از تو در باره آن باز خواست مى‌شود و هر كس كه زبانش بر او فرمانروا باشد، نفسش خوار و زبون مى‌شود و آن كس كه سخن بسيار گويد، خطايش افزون مى‌شود و آن كس كه خطايش افزون شود آزرمش كاسته مى‌شود و آن كس كه آزرمش كاسته شود، پارسايى او كاسته مى‌شود و آن كسى كه پارسايى او كاسته شود، دلش مى‌ميرد و آن كس كه دلش بميرد، به دوزخ مى‌افتد.[٦] پيامبر ٦ فرموده‌اند: سه خصلت است كه اگر هر سه يا يكى از آنها در كسى باشد، روزى كه سايه‌يى جز سايه خدا نيست، او در سايه خدا خواهد بود، نخست كسى كه به مردم همان را بدهد كه خود از ايشان مى‌خواهد. دو ديگر آن كس كه‌

[١]. ثواب الاعمال صدوق، صفحات ٢٦٩ و ٢٧١ و ٢٧٢. م.

[٢]. ثواب الاعمال صدوق، صفحات ٢٦٩ و ٢٧١ و ٢٧٢. م.

[٣]. محاسن برقى، ص ١١٨. م.

[٤]. احياء علوم الدين، صفحات ١٥٣٧ و ١٥٤٠، چاپ دار الشعب، مصر. م.

[٥]. در كتابهاى امثال از جمله مجمع الامثال ميدانى، ص ١٧، ج ١، ذيل شماره ٢٥ و فرائد اللآل، ص ١٨، ج ١، اين كلام، به ابو بكر نسبت داده شده است و مراجعه فرماييد به ترجمه نهاية الارب، ص ٢٨٢، ج ١، به قلم اين بنده. م.

[٦]. نهج البلاغه، صفحات ١٠٧٨ و ١٢٣٩ و ١٢٥٧، چاپ مرحوم فيض الاسلام. م.