ديگرى همچنان عرق ريزان مى‌ماند و از او چندان عرق جارى مى‌شود كه اگر چهل شتر بياشامند، سيراب مى‌شوند و سپس به بهشت وارد مى‌شود. آن مرد فقير از او مى‌پرسد: چه چيز تو را معطل داشت؟ مى‌گويد: طول بررسى حساب، مرتب در مورد يكى پس از ديگرى مورد پرسش واقع مى‌شدم و آمرزيده مى‌گرديدم و از چيز ديگر پرسيده مى‌شدم تا آنكه سرانجام خداوند به رحمت خود مرا پوشاند و به توبه‌كنندگان ملحق فرمود. تو كيستى؟ مى‌گويد من همان فقيرى هستم كه هم اكنون در حساب با تو بودم. مى‌گويد: آرى، نعمتها چهره‌ات را شاد و دگرگون ساخته است.

امير المؤمنين على ٧ فرموده است، پاك نكردن تارهاى عنكبوت از خانه و ادرار كردن در حمام و چيز خوردن در حال جنابت و خلال كردن به چوب شوره گز و شانه زدن ايستاده و باقى گذاردن خاكروبه در خانه و سوگند دروغ و زنا كردن و آزمندى و خوابيدن ميان نماز مغرب و عشاء و خوابيدن پيش از طلوع خورشيد و عادت به دروغ و بسيار گوش دادن به آواز خوش و چيزى عطا نكردن به فقير مرد در شب و ترك اندازه نگهداشتن و گسستن پيوند خويشاوندى، موجب فقر و تنگدستى است. سپس فرمودند، آيا حالا به شما از چيزهايى كه بر روزى مى‌افزايد خبر دهم؟

گفتند: آرى، فرمود: جمع ميان دو نماز و خواندن تعقيب پس از نماز صبح و عصر و رعايت پيوند خويشاوندى و طلب آمرزش و جارو كردن كنار خانه و همراهى با برادر دينى و صبح زود در طلب روزى رفتن و امانت دارى و سخن حق گفتن و پاسخ موذن را دادن (همخوانى با موذن) و سخن نگفتن در مستراح و ترك آزمندى و سپاسگزارى از منعم و پرهيز از سوگند دروغ و شستن دست (وضو گرفتن) پيش از خوراك خوردن و خوردن ريزه‌هاى نان و خوراك كه در سفره ريخته است روزى را مى‌افزايد و هر كس در روز سى بار سبحان الله بگويد، خداوند هفتاد نوع گرفتارى را از او برطرف مى‌فرمايد كه آسان‌تر آن فقر است.[١] عياشى (عباسى) از حضرت رضا در باره چگونگى هزينه بر عيال سؤال كرد.

فرمودند: بين دو مكروه. گويد، گفتم: فدايت گردم، نفهميدم. فرمود: خدايت رحمت كناد! مگر نمى‌دانى كه خداوند اسراف و امساك را خوش نمى‌دارد و فرموده است‌

[١]. در خصال صدوق، ص ٢٧٧، ج ٢، و ص ٩٣، ج ١، چاپ آقاى كمره‌يى، آمده است. م.