نمى‌دانيد. وانگهى هيچ گاه كشتارگاه و چگونگى به خاك و خون كشيده شدن فرزندان فاطمه ٧ را به ياد نمى‌آورم مگر اينكه عقده، گلويم را مى‌فشرد.[١] موسى ٧ عرضه داشت: پروردگارا! پاداش كسى كه از بيم تو بگريد و چشمش اشك بريزد چيست؟ فرمود: اى موسى! چهره‌اش را از سوزش آتش رستاخيز محفوظ و او را از بيم بزرگ در امان مى‌دارم.[٢] امام صادق ٧ فرموده است: چون مرگ حضرت امام حسن مجتبى فرا رسيد، شروع به گريستن فرمود. گفتند: اى پسر رسول خدا! با وجود قرب منزلت خود به پيامبر ٦ كه در باره تو چنان فرموده‌اند و با آنكه بيست بار پياده حج گزارده‌اى و سه بار اموال خود را با خداى خود تقسيم كرده‌اى كه حتى يك لنگه كفش را داده‌اى و لنگه‌يى را نگهداشته‌اى، باز هم گريه مى‌كنى؟ فرمود: آرى، بر دو چيز مى‌گريم، نخست بيم رستاخيز و دوم فراق دوستان.[٣] پيامبر ٦ فرموده‌اند: مردى از امت خود را در خواب ديدم كه كارنامه‌اش به سوى دست چپش مى‌رفت. بيم او از خداوند كارنامه‌اش را بگرفت و در دست راستش نهاد و مردى ديگر از امت خود را ديدم كه به سوى آتش برده مى‌شود، اشكهايى كه از بيم خدا ريخته بود او را از آتش نجات داد.[٤] پيامبر ٦ فرموده‌اند: هر كس چشمش از بيم خدا اشك فشاند، در برابر هر قطره اشكش براى او در بهشت كاخى آراسته به مرواريد و جواهر ساخته مى‌شود كه در آن نعمتهايى است كه هيچ چشم نديده و هيچ گوش نشنيده و بر دل هيچ كس خطور نكرده است.

امام صادق فرموده است، ممكن است گاه فاصله ميان بنده‌يى تا بهشت بيش از فاصله زمين تا عرش باشد به سبب گناهانش، و اگر او از بيم خداى عز و جل و پشيمانى بگريد، چنان فاصله‌اش با بهشت نزديك مى‌شود كه چون پلكش به تخم چشمش.

[١]. به نقل از خصال صدوق، در بحار الانوار، ص ١٥٥، ج ٤٣، آمده است. م.

[٢]. به نقل از توحيد صدوق، در الجواهر السنية في الاحاديث القدسيه، شيخ حر عاملى، ص ٥٥، آمده است. م.

[٣]. در امالى صدوق، مجلس ٣٩، ذيل حديث شماره نهم و در تذكرة الخواص سبط ابن جورى، ص ٢١٢، نظير اين، آمده است. م.

[٤]. فضائل الاشهر الثلاثه، ص ١١٣. م.