خداوند متعال به موسى ٧ چنين فرموده است: اى موسى! دنيا سراى عقوبت است و آن را نفرين شده قرار دادم. همه چيز در آن نفرين شده است، جز آنچه كه براى من است. اى موسى! همانا بندگان صالح من در دنيا به اندازه دانش خود زهد مى‌ورزند و ديگران به اندازه نادانى خويش بر آن رغبت مى‌كنند و هيچ يك از بندگان من كه دنيا را در نظر بزرگ دارد، چشمش روشن نمى‌شود و هيچ كس آن را كوچك نمى‌شمرد مگر اينكه از آن بهره‌مند مى‌شود.[٢] امام صادق ٧ مى‌فرموده است، اگر بتوانيد كه معروف نشويد، چنان كنيد، كه بر تو چه زيان مى‌رسد كه مردم تو را نستايند؟ و براى تو چه زيان دارد كه چون در پيشگاه خداوند ستوده باشى، در نظر مردم نكوهيده باشى؟ على ٧ مى‌فرموده است، در دنيا خيرى نيست مگر براى دو كس، آن كس كه هر روز نيكى بيفزايد و آن كس كه بتواند خطاى خود را با بازگشت به خدا جبران كند و چگونه ممكن است توبه كسى پذيرفته شود و به خدا سوگند، اگر چنان سجده كند كه گردنش شكسته شود، خدا توبه او را جز به دوستى و ولايت ما خاندان نخواهد پذيرفت.[٣] مسيح ٧ مى‌فرموده است، مثل دنيا و آخرت، مثل مردى است كه داراى دو معشوقه باشد كه هر گاه يكى را راضى كند، ديگرى بر او خشم مى‌گيرد.

به پيامبر ٦ گفته شد، آدمى در دنيا چگونه بايد باشد؟ فرمود: كمر بسته و دامن به كمر زده، همچون كسى كه در پى كاروان است. پرسيدند: مدت اقامت در دنيا چند است؟ فرمود: به اندازه زمان شخص عقب مانده از كاروان تا به آن برسد.

پرسيدند: فاصله ميان دنيا و آخرت چه اندازه است؟ فرمودند: به اندازه چشم بر هم زدنى.[٤] خداوند عز و جل فرموده است «گويى آن روز كه ايشان آنچه را وعده داده‌

[١]. به نقل از امالى صدوق، در بحار الانوار، ص ٢٨٨، ج ١٤، آمده است. م.

[٢]. در الجواهر السنية، شيخ حر عاملى، ص ٦٠، آمده است. م.

[٣]. اين هر دو روايت از امالى صدوق، صفحات ١١٩ و ٣٩٥، در بحار الانوار، ص ١٠٩، ج ٧٠ و ص ١٦٧، ج ٢٧، آمده است. م.

[٤]. از اين جا تا آخر اين مبحث، بدون ذكر اشعار در بحار الانوار، ص ١٢٣، ج ٧٣، آمده است. م.