مغبون است و هر كس فقط همتش دنيا باشد از دنيا اندوهش سخت است و هر كس فردايش از امروزش بدتر باشد، محروم است و هر كس چون امور دنيايش روبراه شود، اهميتى ندهد كه كار آخرتش تباه شود، نابود شده است و هر كس در چاره‌جويى براى رفع نقص خود نباشد، هواى نفس بر او چيره شده است و هر كس روى به نقصان داشته باشد، مرگ براى او بهتر است. همانا دنيا سرسبز و شيرين است و براى آن گروهى هستند. گروهى هم براى آخرتند، دلهاى آنان مفاخرت دنيا داران را طلاق داده است. آنان در باره دنيا چشم و هم چشمى ندارند و به خرمى آن شاد و از سختى آن اندوهگين نمى‌شوند. همانا طالب دنيا را مرگ طلب و جستجو مى‌كند و اگر او غافل است ولى از او غافل نيستند. و همانا باقى مانده هم از پى از دست رفته، از ميان مى‌رود. همانا خداوند متعال گروهى را آفريده است كه با نظر محبت دنيا را بر ايشان سخت و تنگ قرار داده است و آنان را در آن به زهد و پارسايى واداشته است و آنان به دار السلامى (بهشت) كه آنان را به سوى آن فرا خوانده است، رغبت كرده‌اند و با سختى زندگى شكيبايند و بر ناخوش صبر مى‌كنند و به كرامتهايى كه در پيشگاه خداوند است مشتاقند و جانهاى خود را براى كسب رضاى خداوند مى‌بخشند و سرانجام كارشان شهادت است و به ديدار خدا مى‌روند در حالى كه خداوند از ايشان خشنود است و مى‌دانند كه مرگ راه گذشتگان و بازماندگان است و آنان براى آخرت خود توشه‌يى غير از سيم و زر برمى‌گيرند. جامه خشن مى‌پوشند و فقط به اندازه روزى و ميزان لازم قناعت مى‌كنند و آنچه را كه فزون است، پيش مى‌فرستند و فقط در راه و براى خدا، ديگران را دوست و دشمن مى- دارند. آنان چراغهاى تابانند و در آخرت برخوردار از نعمتهايند. و السلام.[١] امام رضا ٧ فرموده است، عيسى بن مريم ٧ به حواريون فرمود: اى بنى اسرائيل! چون دين شما سالم و در امان ماند، از آنچه از دنياى خود از دست مى‌دهيد، اندوهگين مباشيد، همان گونه كه دنيا داران چون كارهاى دنياى ايشان سالم بماند، در مورد آنچه از دين خود از دست بدهند، اندوهى نمى‌خورند.[٢] امام باقر ٧ فرموده است، هنگامى كه امير المؤمنين على ٧ مقيم كوفه بودند،

[١]. بخشى از گفتار حضرت است كه تمام آن در معانى الاخبار، صدوق، ص ١٩٨، چاپ حوزه، ١٣٦١ شمسى، آمده است. م.

[٢]. اصول كافى، ص ١٣٧، ج ٢. م.