امير المؤمنين در يكى از خطبه‌هاى خود چنين مى‌فرمايد: اى مردم! همانا كه دنيا سراى ناپايدارى و آخرت سراى پايدارى و جاودانى است. از رهگذر خود براى اقامتگاه خود توشه برگيريد. پرده‌هاى خويش را در پيشگاه آن كس كه نهان شما بر او پوشيده نيست پاره مكنيد و دلهاى خود را از اين جهان بيرون بريد پيش از آنكه بدنهاى شما از آن بيرون برده شود. شما در دنيا زندانى شده‌ايد و حال آنكه براى آخرت آفريده شده‌ايد. همانا دنيا چون زهر است، كسى كه آن را نمى‌شناسد، مى‌خوردش. چون بنده‌يى مى‌ميرد، فرشتگان مى‌گويند چه پيش فرستاده است و آدميان مى‌گويند چه باقى نهاده است. چيزهايى را پيش بفرستيد كه براى شما باقى بماند و همه را در اين جهان باقى مگذاريد كه به زيان شما باشد، كه محروم كسى است كه از خير مال خود محروم شود و بر آن كسى كه با خيرات و صدقات ترازوى خويش را سنگين و جايگاه خود را در بهشت نيكو و راه گذر خود از پل صراط را هموار ساخته است، بايد رشك برد.[١] امام صادق ٧ فرموده است، من شگفت مى‌كنم از كسى كه در دنيا بخل مى‌ورزد، چه دنيا به او روى كرده باشد و چه دنيا از او روى برگردانده باشد، زيرا انفاق با اقبال دنيا او را زيان نمى‌رساند و بخل با ادبار دنيا او را سودى نمى‌بخشد.[٢] روايت است كه مردى براى امام حسين ٧ نوشت: اى سرور من! از خير دنيا و آخرت به من خبر بده. براى او چنين مرقوم فرمود «بنام خداوند بخشاينده مهربان. همانا هر كس خشنودى خدا را هر چند در قبال ناخشنودى خلق جستجو كند، خداوند امور مردم را از او كفايت مى‌كند و هر كس در صدد خشنودى مردم در قبال ناخشنودى خدا باشد، خدايش او را با مردم وامى‌گذارد. و السلام.[٣]» حارث اعور[٤] مى‌گويد: در حيره‌[٥] همراه امير المؤمنين على ٧ راه مى‌رفتم به فردى مسيحى رسيديم كه ناقوسى را به صدا درآورده بود. على ٧ به من فرمود:

[١]. نهج البلاغه، خطبه ١٩٤، ص ٦٤٤، چاپ مرحوم فيض الاسلام. م.

[٢]. از همين كتاب روضة الواعظين در مشكاة الانوار طبرسى، ص ٢٣٠، هم آمده است. م.

[٣]. اختصاص، مفيد، ص ٢٢٥. م.

[٤]. حارث بن عبد الله اعور از اصحاب پسنديده آن حضرت است. رجوع كنيد به اختيار معرفة الرجال، شيخ طوسى، ص ٨٨. م.

[٥]. حيره: شهركى است از عراق بر كران باديه و هواى آن از كوفه بهتر است. رك. به:

حدود العالم من المشرق الى المغرب، ص ١٥٤. م.