امام صادق ٧ فرموده است، هر كس براى او اندرز دهنده‌يى از دلش نباشد و بازدارنده‌يى از خواهشهاى نفسى نداشته باشد و براى او همنشينى كه راهنمايش باشد، نباشد، گردن در اختيار دشمن خود (شيطان) نهاده است.

امير المؤمنين على ٧ فرموده است، پيامبر ٦ گروهى را به سريه‌يى (مأموريت جنگى) فرستادند و چون بازگشتند، به آنان فرمودند: خوشآمد و درود بر قومى كه جهاد كوچك را انجام دادند و جهاد بزرگ بر عهده ايشان باقى مانده است. گفته شد:

اى رسول خدا! جهاد بزرگ چيست؟ فرمود: جهاد با نفس و سپس افزودند، بهترين جهادها، جهاد كسى است كه با نفس خود كه ميان دو پهلوى اوست پيكار كند.[١] پيامبر ٦ مى‌گويد كه خداوند متعال چنين فرموده است: هر بنده كه مرا فرمان برد او را به غير خودم وانمى‌گذارم و هر بنده كه مرا نافرمانى كند، او را به خودش وامى‌گذارم و اهميت نمى‌دهم كه در كدام وادى هلاك و تباه شود.[٢] امام صادق ٧ فرموده است، خداوند هر كس را كه از فرمانش سرپيچى كند، دوست نمى‌دارد.

ابو ليلى مى‌گويد:[٣] امام حسن مجتبى ٧ ما را بدرقه فرمود و چون خواستيم از ايشان جدا شويم، گفتيم ما را پندى بفرماى. فرمود: از خداوند بترسيد و از طمع پرهيز كنيد كه طمع زنگ و زنگار مى‌گردد.

امير المؤمنين على ٧ فرموده است، چشمها و اشكها خشك نمى‌شود مگر از قساوت دلها، و دلها با قساوت نمى‌شود مگر از افزونى گناهها.

و همان حضرت به مردى فرمودند: اگر مى‌خواهى از آفريدگار خود فرمانبردارى نكنى، از روزى او مخور و اگر دشمن او را دوست مى‌دارى از مملكت او بيرون شو و اگر به قضا و قدر او خشنود نيستى، پروردگارى غير از او براى خود جستجو كن. بر فرض كه خداوند براى معصيت خود بيم هم نمى‌داد، واجب و شايسته بود كه‌

[١]. به نقل از پيامبر٦، با اندك تفاوتى در احياء علوم الدين، غزالى، ص ١٤٥٧، چاپ دار الشعب، مصر، آمده است. م.

[٢]. الجواهر السنية، شيخ حر عاملى، ص ١٣٩. م.

[٣]. ظاهرا منظور ابو ليلى انصارى است كه از اصحاب رسول خدا بوده و در تمام جنگهاى حضرت امير در التزام ايشان بوده است. رك. به: استيعاب ابن عبد البر، در حاشيه الاصابه ابن حجر عسقلانى، ص ١٧٠، ج ٤. م.