كس كافرى را دوست بدارد، خدا را دشمن داشته و هر كس كافرى را دشمن بدارد، خدا را دوست مى‌دارد كه دوست دشمن خدا، دشمن خداوند است.[١] پيامبر ٦ فرموده‌اند: سه چيز است كه در هر كس باشد مزه ايمان را مى‌يابد، كسى كه خدا و رسولش در نظرش از هر چيز ديگر محبوب‌تر باشد و هر كس كه مرگ را دوست مى‌دارد فقط در راه خدا دوست بدارد و آن كس كه افتادن در آتش در اين جهان براى او محبوب‌تر از آن است كه به كفر برگردد، پس از آنكه خدايش از آن نجات داده است.[٢] همان حضرت فرموده‌اند: سوگند به كسى كه جان من در دست اوست، هرگز وارد بهشت نمى‌شويد تا آنكه ايمان بياوريد و ايمان نخواهيد آورد تا آنكه محبت بورزيد، آيا شما را به كارى راهنمايى كنم كه چون آن را انجام دهيد، مهرورزى كرده‌ايد؟

ميان خود سلام دادن را آشكار كنيد و فرموده است هنگامى كه مردم تظاهر به علم كنند و عمل را ضايع سازند و زبانى اظهار محبت و در دل كينه‌توزى كنند و قطع صله رحم كنند، در آن حال خدايشان لعنت و كر و كورشان مى‌فرمايد.[٣] شاعرى چنين سروده و امام صادق ٧ هم به آن تمثل مى‌جسته است. «خدا را عصيان مى‌كنى و حال آنكه تظاهر به دوستى او مى‌نمايى، سوگند به جان خودت كه اين در كارها عجيب است. اگر محبت تو صادق باشد، او را فرمانبردارى، زيرا دوستدار، مطيع كسى است كه او را دوست مى‌دارد.»[٤] «تو را در دل خود همسخن خويش قرار دادم و هر كس مى‌خواهد با من نشيند، تن من با او خواهد بود، (من خود ميان جمع و دلم جاى ديگر است) تن من، انيس و همنشين من است. ولى انيس واقعى من در روانم، حبيب دل من است.»[٥]

[١]. در اصول كافى مترجم، ص ١٨٩، ج ٣، آمده است. م.

[٢]. در مشكاة الانوار طبرسى، ص ١٢٣ هم آمده است. م.

[٣]. در مشكاة الانوار طبرسى، ص ١٢٣ هم آمده است. م.

[٤]. اين دو بيت هم در مناقب ابن شهر آشوب، ص ٢٧٥، ج ٤، و به نقل از آن در بحار الانوار، ص ٢٤، ج ٤٧، به حضرت صادق٧ نسبت داده شده است و ظاهرا حق با فتال است كه مى‌گويد، امام صادق٧ به آن تمثل جسته‌اند و در مصباح الهداية، ص ٤٠٩ اين دو بيت را از رابعه عدويه دانسته است. م.

[٥]. اين دو بيت لطيف هم از رابعه عدويه است و در مصباح الهداية، عز الدين محمود كاشى، ص ٢٦٢ و ٤٢٣، چاپ استاد فقيد جلال الدين همايى، با ذكر اين نكته كه از رابعه است، آمده است و براى اطلاع از شرح حال رابعه به حاشيه مرحوم همايى در صفحات ٢٦٢ و ٢٦٣ همان كتاب مراجعه فرماييد. م.