و در خبر ديگرى آمده است كه وسط آن و بخش آخر آن هم همچنان روضه‌يى از روضه‌هاى بهشت است و نماز واجب در آن معادل هزار نماز است و نماز مستحبى در آن معادل پانصد نماز و نشستن در آن، بدون آنكه قرآن بخوانند و ذكرى بگويند عبادت است و اگر مردم بدانند در آن چه بركتى است، هر چند با خزيدن بر روى زمين باشد، خود را به آن مى‌رسانند.[١] امام باقر ٧ فرموده است، مسجد كوفه روضه‌يى از روضه‌هاى بهشت است، هزار و هفتصد پيامبر در آن نماز گزارده‌اند. طرف راست آن رحمت و جانب چپش مكرمت است. عصاى موسى و درخت كدو و نگين و خاتم سليمان در آن است.

تنور طوفان از آن جوشيده و كشتى نوح در آن ساخته شده است و آن برگزيده‌تر منطقه بابل و مجمع پيامبران است.[٢] عبد الله بن طلحه هندى (نهدى) مى‌گويد: حضور امام صادق ٧ رسيدم، نخست براى ما حديثى بيان فرمود و سپس همراه ايشان حركت كرديم و به نجف رسيديم. جايى ايستاد و نماز گزارد و سپس به پسر خود اسماعيل فرمود: برخيز و كنار مدفن سر پدرت امام حسين ٧ نماز بگزار. من گفتم: مگر سر آن حضرت را به شام نبرده‌اند؟ فرمود:

آرى به شام بردند ولى فلان بنده ما آن را در ربود و آورد و اين جا به خاك سپرد.[٣] امام صادق ٧ فرموده است، دوست مى‌دارم كه مؤمن نگين انگشترش از پنج چيز باشد، ياقوت كه از همه فاخرتر است. عقيق كه از هر نگين ديگر براى خدا و ما خالصانه‌تر است. فيروزه كه مايه مسرت خاطر زنان و مردان مؤمن مى‌شود و نور چشم را تقويت مى‌كند و سينه را گشاده مى‌سازد و بر نيروى دل مى‌افزايد. آهن چينى هر چند خودم خوش نمى‌دارم كه مرتب از آن به دست كنم ولى به هنگام رويارويى با مردم شرور از به دست كردن آن بدم نمى‌آيد كه شر و غضب آنان را خاموش كند ولى همراه داشتن آن را دوست مى‌دارم، براى اينكه ديوان سركش را پراكنده مى‌كند و سنگها و درهاى سپيد ناحيه نجف. گفتم: اى سرور من! در آنها چه فضيلتى‌

[١]. تفسير عياشى، ص ١٤٦، ج ٢، و به نقل از آن در بحار الانوار، ص ٣٨٦، ج ١٠٠، آمده است. م.

[٢]. كافى، ص ٤٩٣، ج ٣، و با توضيح مرحوم مجلسى در همان صفحه بحار الانوار، آمده است. م.

[٣]. به نقل از فرحة الغرى، ص ٢٥، در همان جلد بحار الانوار، ص ٢٤٩، آمده است. م.