صدقه را پرورش مى‌دهد، همان گونه كه شما كره شتر خود را پرورش مى‌دهيد و روز قيامت در حالى كه آن صدقه به بزرگى كوه احد شده است به او خواهد رسيد.[١] همان حضرت فرموده است، هر كس سه روز از شعبان روزه بگيرد و روزه آن را متصل به رمضان كند، خداوند براى او پاداش روزه دو ماه پياپى را مقرر مى‌فرمايد.[٢] و نيز فرموده است، روزه رمضان و شعبان موجب پذيرش توبه است، هر چند براى گناه ريختن خون حرامى باشد.[٣] ابن عباس نقل كرده است كه روزى ياران رسول خدا ٦ در حضور ايشان در باره فضايل شعبان گفتگو مى‌كردند، پيامبر فرمودند: شعبان، ماهى شريف و ماه من است. حاملان عرش خدا حق آن را مى‌شناسند و آن را تعظيم مى‌كنند و آن ماهى است كه در آن روزى مؤمنان براى ماه رمضان افزوده و بهشت آذين بسته مى‌شود و به اين جهت شعبان ناميده مى‌شود كه روزى مؤمنان در آن بيشتر مى‌شود. اين ماه، ماه عمل است. پاداش حسنه هفتاد برابر است و خطا و گناه در آن بخشيده و كار پسنديده، پذيرفته است. خداوند در اين ماه به بندگان و پرستندگان خود مباهات مى‌فرمايد و به روزه- داران و نمازگزاران به چشم محبت مى‌نگرد و بر حاملان عرش به وجود آنان مى‌بالد.

در اين هنگام على بن ابى طالب ٧ برخاست و گفت: اى رسول خدا! پدر و مادرم فداى تو باد! چيزى از فضايل شعبان را بيان فرماى تا رغبت ما بر نماز و روزه آن افزون گردد و براى خداوند جليل در آن كوشش بيشتر كنيم. پيامبر ٦ فرمودند: هر كس روز نخست اين ماه را روزه بدارد، خداوند برايش هفتاد حسنه مرقوم مى‌دارد و پاداش هر حسنه معادل يك سال عبادت است.

و هر كس دو روز از شعبان روزه بگيرد، گناهان درمانده‌كننده او فرو مى‌ريزد.

و هر كس سه روز از آن ماه را روزه بدارد، براى او هفتاد درجه از مرواريد و ياقوت در بهشت برافراشته مى‌شود.

هر كس چهار روز از آن ماه را روزه بدارد، خدايش بر روزى او گشايش مى‌دهد، هر كس پنج روز از آن ماه را روزه بدارد، در نظر بندگان محبوب مى‌شود.

[١]. در امالى صدوق، ص ٣٧٣، با ذكر سلسله سند، آمده است. م.

[٢]. در امالى صدوق، ص ٣٩٧، با ذكر سلسله سند، آمده است. م.

[٣]. همان مأخذ، همان صفحه. م.