امام صادق ٧ در تفسير اين آيه كه مى‌فرمايد «همانا شمار ماهها نزد خدا و در كتاب خدا، روزى كه آسمانها و زمين را آفريد، دوازده است» فرموده است، محرم و صفر و ربيع الاول و ربيع الآخر و جمادى الاولى و جمادى الآخر و رجب و شعبان و رمضان و شوال و ذو القعده و ذو الحجه است و چهار ماه آن حرام است كه عبارت است از بيست روز از ذى حجه و محرم و صفر و ربيع الاول و ده روز از ربيع الآخر.[١] و فرموده است، شمار ساعتهاى روز هم دوازده است و بهترين ساعت شب و روز هنگام نمازهاست و سپس فرمود: چون نيم روز مى‌شود، درهاى آسمان گشوده و نسيم رحمت وزيده مى‌شود و خداوند به خلق خود مى‌نگرد و دوست مى‌دارم در آن ساعت براى من عمل پسنديده‌يى به آسمان صعود كند. سپس فرمود: بر شما باد به دعا كردن پس از نمازها كه مستجاب است.[٢] امام صادق ٧ فرموده است، شب قدر، شب آغاز سال است.[٣] از امام صادق ٧ پرسيده شد، سال چند روز است؟ فرمود: سيصد و شصت روز و از آن، شش روزى كه خداوند جهان را در آن آفريده است، كاسته مى‌شود و سال سيصد و پنجاه و چهار روز باقى مى‌ماند.[٤] امام صادق ٧ ضمن تفسير همان آيه «همانا شمار ماهها نزد خدا دوازده است ...» فرموده است، درخشنده‌تر و آغاز ماهها، ماه رمضان است كه ماه خداوند متعال است و قلب ماه رمضان، شب قدر است و قرآن هم در شب اول اين ماه نازل شده است و از اين ماه با خواندن قرآن استقبال كنيد.[٥] امير المؤمنين على ٧ فرموده است، هيچ روزى بر آدمى نمى‌گذرد مگر اينكه در آغاز مى‌گويد، اى پسر آدم! من روزى تازه‌ام و من گواه كارهاى تو هستم. در من سخن پسنديده بگو و كار پسنديده انجام بده تا روز قيامت به سود تو گواهى دهم كه چون امروز بگذرد، ديگر هرگز مرا نخواهى ديد.

[١]. در خصال صدوق، ص ٢٦٠، ج ٢، آمده و بر خلاف مشهور است. م.

[٢]. در همان صفحه خصال آمده است. م.

[٣]. به نقل از خصال و با اندك افزونى كه آخر سال هم هست در بحار الانوار، ص ١٦، ج ٩٧، آمده است. م.

[٤]. خصال، ص ٢٥٦، ج ٢. م.

[٥]. به نقل از امالى صدوق، در بحار الانوار، ص ١١، ج ٩٧، آمده است. م.