ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٦٢٢ - مجلس شصت و سوم، در اوقات و آنچه متعلق به آن است

شاعر چنين سروده است:

به آن برادرت كه نسبت به من نيكى مى‌كند ابلاغ كن كه من هر چند به ظاهر او را نمى‌بينم، همواره مى‌بينمش. هر چند جايگاه او از جايگاه من دور است ولى نگاه من پيوسته به ديدار اوست. خداى مى‌داند كه من هيچ گاه به ياد او نمى‌افتم، زيرا كسى را كه هيچ گاه فراموش نمى‌كنم، چگونه لازم است كه به يادش باشم. چگونه ممكن است هرگز مونسى جز او را آرزومند بود و چگونه بنده‌يى كه او مولاى اوست، اندوهگين باشد.»

مجلس شصت و سوم در اوقات و آنچه متعلق به آن است‌

خداوند متعال در آيه سى و ششم سوره توبه فرموده است «همانا شمار ماهها نزد خداوند دوازده ماه است در كتاب خدا، روزى كه آسمانها و زمين را بيافريد و از آنها چهار ماه حرام است.» بدان كه خداوند متعال دنيا و مكان و زمان را كه در حال گردش است آفريد و فصلهاى چهارگانه و سال و ماه و روز و شب را پديد آورد و از گردش روزگار، فصلهاى بهار و تابستان و پاييز و زمستان پديد مى‌آيد.

و مقصود از چهار ماه حرام، ذى قعده و ذى حجه و محرم و رجب است كه سه ماه آن پياپى و پيوسته به يك ديگر است و يكى از آنها جدا و به تنهايى است.[١] و خداوند مى‌فرمايد «اين دين قيم است» يعنى حساب مستقيم و راست است و در آن، يعنى در ماههاى حرام، بر خود ستم مكنيد و اين ماهها را از اين جهت حرام ناميده‌اند كه حرمت آن بزرگ و جنگ در آن حرام است.

امام باقر ٧ فرموده است، ايام اللَّه (روزهاى خدا) سه روز است: روزى كه قائم آل محمد قيام مى‌كند و روز رجعت و روز رستاخيز.[٢] پيامبر ٦ فرموده‌اند: روز جمعه، روز عبادت است و خدا را در آن عبادت كنيد. روز شنبه از آل محمد ٦ است و يك شنبه از شيعيان ايشان و دوشنبه از بنى اميه‌

[١]. اين عبارت در تفسير تبيان شيخ طوسى، ص ٢١٤، ج ٥، چاپ نجف هم آمده است. م.

[٢]. با ذكر سند در معانى الاخبار صدوق، ص ٣٦٥، آمده است. م.