كار را شتابان به تباهى كشند. ما آنان را چنان يافته‌ايم كه به هنگام ميل به چيزى شكيبايى ندارند. غرور و به خود شيفتگى هميشه با آنان است، هر چند سالخورده و ناتوان شوند. هر گاه از چيزى اندك منع شوند، نسبت به چيز بسيار هم سپاسگزارى نمى‌كنند. خير را فراموش مى‌كنند و شر را به خاطر مى‌دارند. سخن ياوه و بهتان مى‌گويند و در سركشى پافشارى دارند و شكار شيطان مى‌شوند، ولى در هر حال با آنان مدارا كنيد و نيكو سخن بگوييد، شايد كارها را پسنديده انجام دهند.

امام صادق فرموده است، هر كس به هنگام رغبت به چيزى و روى گرداندن از چيزى (يا هنگام بيم و اميد) و به هنگام شهوت و غضب، خويشتندار باشد، خداوند پيكرش را بر آتش دوزخ حرام مى‌فرمايد.[١] روايت شده است كه در حضور امام باقر ٧ سخن از خشم رفت، فرمود:

ممكن است گاهى مرد چنان خشم بگيرد كه هرگز خشنود نگردد و به همين سبب به دوزخ درافتد. هر مردى چون خشمگين مى‌شود بنشيند كه اين نشستن پليدى شيطان (خشم) را از او دور مى‌كند و اگر نشسته است برخيزد و هر مردى كه بر رحم و خويشاوند خود خشم مى‌گيرد، برخيزد و به او نزديك شود و دست به بدن او بكشد كه چون رحم دست بر رحم كشد، آرام مى‌گيرد.[٢] امام صادق فرموده است، سه گروه نزديك‌ترين خلق به خدا در روز قيامتند تا آنكه از حساب آسوده شوند، نخست كسى كه در حال خشم، قدرتش او را وادار به ستم نسبت به زير دستان نكند، و كسى كه ميان دو كس حركت كند (قضاوت كند) و به اندازه دانه جوى يكى را بر ديگرى ترجيح ندهد و كسى كه در مورد سود و زيان خود حق را بگويد.[٣] پيامبر فرموده‌اند: هر كس در حالى كه قدرت بر اجراى خشم دارد، خشم خود را فرو خورد، خداوند متعال او را روز قيامت در حضور همگان فرا مى‌خواند تا هر حورى را كه مى‌خواهد براى خود برگزيند. و فرموده‌اند هر كس در حال مداراى با مردم درگذرد، شهيد درگذشته است.[٤]

[١]. در ارشاد شيخ مفيد، ص ٢٤١، چاپ ١٣٧٧ قمرى، تهران، با ذكر سلسله اسناد آمده است. م.

[٢]. اصول كافى، ص ٤١٢، ج ٣، دومين روايت باب غضب. م.

[٣]. خصال، ص ١١٠، ج ١، همراه با ترجمه آقاى كمره‌يى آمده است. م.

[٤]. در مشكاة الانوار، ص ٢١٨ هم، آمده است. م.