و چون تا غروب آفتاب در عرفات وقوف كنى، هر چند خطاى تو به شمار ريگهاى شنزارها و موج‌هاى كف آلوده درياها باشد، آمرزيده مى‌شود و چون رمى جمره كنى (ريگ بزنى)، خداى در قبال هر يك از ريگها براى تو در تمام مدت آينده عمرت ده حسنه مى‌نويسد و چون قربانى خود را بكشى در برابر هر قطره از خون آن همچنان براى تو ده حسنه نوشته مى‌شود و چون هفت بار طواف ديگرت را انجام دهى و كنار مقام دو ركعت نماز بگزارى، فرشته‌يى گرامى دست بر شانه‌ات مى‌نهد و مى‌گويد: گذشته تو آمرزيده شد، در اعمال خود تا يك صد و بيست روز دقت و تأمل كن.[١] روايت شده است پس از اينكه پيامبر ٦ مناسك خود را انجام داده بودند، مردى به حضور ايشان رسيد و گفت: اى رسول خدا! پدرم و مادرم فداى شما باد، من از خانه خود بيرون آمدم به قصد اينكه همراه شما حج بگزارم و فرصت از دست رفت و نتوانستم چنان كنم و من مردى ثروتمندم مرا به كارى راهنمايى فرماييد كه چون آن را انجام دهم، براى من پاداشى چون پاداش حج‌گزاران باشد. پيامبر فرمودند:

به اين كوه ابو قبيس بنگر، اگر هموزن آن در راه خدا انفاق كنى، فضيلت و پاداش حج‌گزاران را درك نخواهى كرد.[٢] امام زين العابدين ٧ فرموده است، چون شامگاه عرفه فرا مى‌رسد، خداوند گروهى از فرشتگان خود را به آسمان زمين فرو مى‌فرستد و به آنان مى‌فرمايد: به اين بندگان من بنگريد كه خاك آلوده و ژوليده پيش من آمده‌اند. پيامبرى به سوى ايشان فرستادم كه او را تصديق كردند، سپس آهنگ خانه من كردند و دعا كردند و مرا فرا خواندند و نياز خواستند. گواه باشيد كه سزاوار است امروز پاسخ ايشان را بدهم.

همانا نيكوكاران آنان را شفيع بدكارانشان قرار دادم، و از نيكوكاران شفاعت ايشان را پذيرفتم و از عرفات كوچ مى‌كنند در حالى كه خطاهاى ايشان آمرزيده است. سپس به دو فرشته فرمان مى‌دهد بر دو سوى گردنه بايستند، هر يك از ايشان يك طرف مى‌ايستد و مى‌گويند: پروردگارا! به سلامت دار و به اين جهت است كه هيچ به زمين افتاده و دست‌

[١]. ضمن روايت مفصلى با ذكر سلسله سند از قول حضرت باقر در امالى صدوق، ص ٥٤٩ همان چاپ و با اختلافاتى لفظى در اخبار مكه، ابو الوليد ارزقى، ص ٦، ج ٢، آمده است. م.

[٢]. با ذكر سلسله سند در ثواب الاعمال صدوق، ص ٧٢، آمده است. م.