ترجمه روضة الواعظين فتال نيشابوري - مهدوي دامغاني، محمود - الصفحة ٥٧٠ - مجلس پنجاه و يكم، در ذكر زكات

و سزاوار به رضوان اكبر مى‌شود.

موسى ٧ عرضه داشت: پروردگارا! پاداش كسى كه براى تو مستمندى را خوراك دهد چيست؟ فرمود: اى موسى! به سروشى فرمان مى‌دهم كه روز قيامت به همگان ندا دهد كه فلان پسر فلان از آزادشدگان از دوزخ است.[١] رسول خدا ٦ فرمودند: در خواب چنين ديدم كه كسى از امت من، شراره‌هاى آتش را با دست خود از چهره خويش دور مى‌كند و صورت خود را با دست خود مى‌پوشاند. صدقاتى كه داده بود، آمد و بر سرش سايه افكند و چهره‌اش را پوشاند.[٢] امام صادق ٧ فرموده است، صدقه دادن در روز، خطاها را ذوب مى‌كند همچنان كه آب نمك را در خود حل مى‌كند و صدقه دادن در شب، آتش خشم خدا را خاموش مى‌كند.[٣] پيامبر فرموده‌اند: هر كس صدقه‌يى دهد، براى او در قبال هر درهم، همسنگ كوه احد، از نعمتهاى بهشت خواهد بود.

و روايت شده است كه مردى به حضور امير المؤمنين على ٧ آمد و گفت:

اى امير المؤمنين مرا به تو نيازى است. فرمود: آن را روى زمين بنويس كه درماندگى را در تو آشكار مى‌بينم. او بر روى زمين نوشت، من بينوايى نيازمندم. آن حضرت به قنبر فرمودند: دو حله بر او بپوشان و آن مرد اين ابيات را سرود. «بر من جامه‌يى پوشاندى كه كهنه خواهد شد و من بزودى از ستايش بر تو جامه‌ها مى‌پوشانم. هر چند تو، در جستجوى پاداشى به آنچه كه من رسيدم نيستى ولى با نيايش و ستايش من به مكرمت مى‌رسى. همانا ستايش موجب زنده شدن ياد و نام كسى است كه ستايش مى‌شود، همچون باران كه كوه و دشت را زنده مى‌كند. در روزگار نسبت به كارهاى نيكى كه آغاز كرده‌اى كوتاهى مكن كه هر بنده بزودى به آنچه انجام داده، پاداش داده مى‌شود.» امير المؤمنين فرمود: صد دينار به او بدهيد. گفتند: او را براستى بى‌نياز فرمودى.

[١]. الجواهر السنية في الاحاديث القدسيه، شيخ حر عاملى، ص ٥٥. م.

[٢]. فضائل الاشهر الثلاثه، صدوق، ص ١١٣. م.

[٣]. امالى، صدوق، ص ٢٢١، و به نقل از آن در بحار الانوار، ص ١٧٦، ج ٩٦، آمده است. م.