هر حلقه، فرشته‌يى بر پاست كه عمودى از نور در دست اوست و بدون حساب وارد بهشت مى‌شود. روز بيست و ششم، خداوند با رحمت به شما مى‌نگرد و همه گناهان شما جز خون و اموال را مى‌بخشد و خانه‌هاى شما را هر روز هفتاد بار از غيبت و دروغ و بهتان پاك مى‌فرمايد، چون روز بيست و هفتم فرا مى‌رسد، پاداش شما چنان است كه گويى هر زن و مرد مؤمنى را يارى داده‌ايد و هفتاد هزار برهنه را جامه پوشانده‌ايد و هزار جنگجوى در راه خدا را يارى داده‌ايد و تمام كتابهايى را كه بر پيامبران خود فرو فرستاده است خوانده‌ايد. روز بيست و هشتم، خداوند براى شما در بهشت خلد صد هزار شهر نور قرار مى‌دهد و در جنة الماوى هزار كاخ سيمين براى شما مى‌دهد و در بهشت نعيم صد هزار خانه كه از عنبر رخشان است مى‌بخشد و در بهشت فردوس صد هزار شهر كه در هر يك هزار حجره است به شما ارزانى مى‌فرمايد و در بهشت خلد (جلال) صد هزار منبر از مشك عنايت مى‌كند كه در داخل هر منبر، هزار حجره از زعفران است و در هر حجره، هزار تخت از ياقوت و مرواريد است و بر هر تختى حوريه‌يى است. چون روز بيست و نهم فرا رسد، خداوند هزار هزار محله را به شما مخصوص مى‌دارد كه درون هر يك قبه‌يى سپيد است و در هر قبه تختى از كافور سپيد است و بر هر تخت، هزار بستر از سندس سبز است و بر هر بستر، حوريه‌يى است كه هفتاد هزار حله بر تن دارد و بر سرش هشتاد هزار زلف كه هر يك آراسته به مرواريد و ياقوت است. و چون سى روز كامل شود، خداوند براى شما در قبال هر روز كه گذشته است پاداش هزار شهيد و هزار صديق و عبادت پنجاه ساله مقرر مى‌دارد و در قبال هر روز روزه، پاداش دو هزار روز مى‌نويسد و براى شما به شمار تمام رستنى‌ها كه از آب رود نيل رسته است، درجه مقرر مى‌فرمايد و براى شما، برات آزادى از دوزخ و گذشتن از پل صراط و امان از عذاب نوشته مى‌شود. و بهشت را درى است كه نامش ريان (سيراب) است و تا روز رستاخيز گشوده نمى‌شود. در قيامت، براى مردان و زنان روزه گير كه از امت محمد ٦ باشند گشوده مى‌شود و رضوان گنجور بهشت ندا مى‌دهد كه اى امت محمد! از اين در بسوى بهشت درآييد و امت من از اين در به بهشت در مى‌آيند، و هر كس كه در ماه رمضان آمرزيده نشود پس در كدام ماه بايد آمرزيده شود و لا حول و لا قوة الا باللَّه العلى العظيم.[١]

[١]. با ذكر سلسله اسنادى كه در خور اهميت نيست، در صفحات ٩٣ تا ٩٦ كتاب ثواب الاعمال شيخ صدوق( رضي الله عنه)، چاپ استاد محترم آقاى على اكبر غفارى، تهران ١٣٩١ ق. آمده است. در امالى و فضائل الاشهر الثلاثه هم نقل شده است. م.