مساجد بر عهده كسانى است كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند.[١] مشركان مى‌پنداشته‌اند كه آبادى مسجد يعنى ساختمان آن و رفت و روب و و آراستن و گچكارى و امثال آن است و خداوند بيان فرموده است كه آبادى مساجد نخست به ايمان آوردن به خداوند و سپس به فراوانى ركوع و سجود و اطاعت و عبادت است.

و خداوند در سوره نور فرموده است «در خانه‌هايى كه خداوند اجازه فرموده برافراشته شود و نام خداوند در آن برده شود.» و منظور مساجد است كه بدين گونه آباد و مرمت مى‌شود و آيه يك صد و بيست و هفتم سوره بقره هم ناظر به همين معنى است.

و خداوند متعال در سوره جن فرموده است «همانا مساجد مخصوص خداست پس نبايد با خداوند هيچ كس غير از او را پرستش كنيد.» و بدين گونه مساجد را به خود اضافه تخصيصى فرموده، همچنان كه كعبه را بر خود اضافه فرموده و گفته است «پس پروردگار اين خانه را عبادت كنند.» (آيه سوم سوره ايلاف.) امام صادق فرموده است، خداوند به چيزى برتر از سكوت و رفتن به مسجد پرستش نشده است. و فرموده است سه چيز به پيشگاه خداوند عز و جل شكايت مى- برند: مسجدى كه خراب شده و مردم در آن نماز نمى‌گزارند. دانايى كه ميان نادانان گرفتار باشد. قرآن بسته‌اى كه بر آن گرد و خاك نشسته و كسى آن را نمى‌خواند.[٢] امام باقر فرموده است در كوفه مساجدى فرخنده و مساجدى لعنت شده است.

اما مساجد فرخنده و مبارك، از جمله آنها مسجد غنى است و به خدا سوگند كه قبله آن مستقيم و سرشت آن پاكيزه است و همانا آن را مرد مؤمنى ساخته است و دنيا از ميان نخواهد رفت مگر اينكه كنار آن مسجد دو چشمه خواهد جوشيد و كنار آن دو بوستان بوجود خواهد آمد. ولى اهل آن مسجد نفرين شده‌اند و سعادت حضور در آن از ايشان سلب شده است. ديگر مسجد بنى ظفر و مسجد سهله و مسجد حمراء و مسجد جعفى است كه امروز ديگر مسجد ايشان نيست و به آن درس هم مى‌گويند.

اما مساجد نفرين شده عبارت است از: مسجد ثقيف، مسجد اشعث، مسجد جرير

[١]. در تفسير ابو الفتوح رازى، صفحه ٤٦٩ جلد پنجم، چاپ مرحوم آقاى شعرانى، ضمن نقل اين موضوع آمده است كه اسير مذكور عباس عموى پيامبر٦ بوده است. م.

[٢]. خصال، صدوق، ص ٦٩، ج ١. م.