هست كه دعايش برآورده شود، آيا آمرزش خواهى هست كه گناهش آمرزيده شود، آيا توبه‌كننده‌يى هست كه توبه‌اش پذيرفته شود، آيا غمگينى هست كه دعا كند تا اندوهش برطرف شود. و تا هنگام غروب خورشيد همچنان اين سخنان را مى‌گويند.

امير المؤمنين على ٧ فرموده است، هر دعايى تا دعاكننده بر محمد و آل محمد درود نفرستد از رفتن به آسمان در پرده است (به آسمان برنمى‌شود).[١] روايت شده است كه فاطمه زهرا ٧ هر گاه دعا مى‌فرمود، براى مردان و زنان مؤمن دعا مى‌كرد و براى خود دعا نمى‌كرد. به ايشان گفته شد: اى دختر رسول خدا چگونه براى مردم دعا مى‌فرمايى و براى خود دعا نمى‌فرمايى؟ فرمود: نخست همسايه، سپس خانه.[٢] امام صادق ٧ فرموده است، از جمله سخنانى كه خداوند متعال به موسى بن عمران ٧ فرموده اين است: اى پسر عمران هر كس بگويد مرا دوست مى‌دارد و چون شب فرا رسد چشمش را خواب در ربايد، در دوستى و محبت من صادق نيست.

مگر چنين نيست كه هر دوستى، خلوت كردن با دوست را دوست مى‌دارد؟ اى پسر عمران! من بر دوستان خود آگاهم. آنان چنانند كه چون شب آنان را در برمى‌گيرد چشمها و دلهاى ايشان سرگردان است و عقوبت من مقابل چشمهاى آنان مجسم مى‌شود. آنان با من چنان گفتگو مى‌كنند كه گويى مرا مى‌بينند و چنان با من سخن مى‌گويند كه گويى در حضور منند. اى پسر عمران! با دل خود نسبت به من خاشع و با تن خود براى من فروتن باش و در تاريكى‌هاى شب از چشم خود اشك بيفشان و مرا فرا خوان كه تو مرا نزديك و اجابت‌كننده خواهى يافت.[٣] امام صادق ٧ مى‌گفته است، پروردگارا من كه نسبت به تو گناه و سركشى كرده‌ام چگونه تو را فراخوانم و با آنكه تو را مى‌شناسم چگونه تو را فرا نخوانم، هر چند

[١]. با ذكر سلسله اسناد از قول حضرت صادق در اصول كافى، ص ٢٥٠، ج ٤، آمده است. م.

[٢]. با ذكر سلسله سند به نقل از علل الشرائع صدوق( رضي الله عنه)، در بحار الانوار، ص ٨٢، ج ٤٣، چاپ جديد، آمده است. م.

[٣]. شيخ حر عاملى( رضي الله عنه) اين حديث قدسى را با ذكر سلسله اسناد از قول شيخ صدوق( رضي الله عنه) در كتاب« الجواهر السنية في الاحاديث القدسيه»، ص ٥٧، چاپ ١٣٨٤ قمرى، نجف آورده است. م.