اصبغ بن نباته‌[١] مى‌گويد: امير المؤمنين على ٧ در سجده خود مى‌گفت «اى سرور من با تو چنان مناجات مى‌كنم كه بنده زبون با سرور خود مناجات مى‌كند و از تو طلب مى‌كنم، طلب كسى را كه مى‌داند تو عطا مى‌كنى و چيزى از آنچه در نزد تو است كاسته نمى‌شود و از تو آمرزش مى‌خواهم، آمرزش خواهى كسى كه مى‌داند گناهان را كسى جز تو نمى‌آمرزد و بر تو توكل مى‌كنم، توكل كسى كه مى‌داند تو بر همه كارى توانايى.» امام صادق ٧ فرموده است، هر كس پس از نماز عصر هفتاد بار استغفار كند خداوند هفتصد خطاى او را مى‌آمرزد و اگر او خطايى نداشته باشد از خطاهاى پدرش مى‌آمرزد و اگر او نداشته باشد از خطاهاى مادرش مى‌بخشد و اگر او نداشته باشد از خطاهاى خواهر و برادرش مى‌بخشد و اگر آنها خطا نداشته باشند از خطاهاى نزديكان او به ترتيب قرابت ايشان مى‌بخشد.[٢] امير المؤمنين فرموده است هر كس كه گرفتار باشد و هر چند گرفتارى او بزرگ باشد شايسته و سزاوارتر براى دعا از شخص آسوده نيست. زيرا هيچ آسوده‌يى از بلا در امان نيست. و فرموده است رسول خدا ٦، هر گاه ميوه تازه و نوباوه‌يى مى‌ديدند آن را مى‌بوسيدند و بر لبها و چشمهاى خود مى‌نهادند و مى‌فرمودند پروردگارا همچنان كه آغاز آمدن اين ميوه را در سلامت بما نشان دادى، آخر آن را هم در سلامت و عافيت به ما نشان بده.[٣] مالك جهنى مى‌گويد: گلى به امام صادق ٧ دادم. گرفت و بوييد و بر چشمانش نهاد و فرمود هر كس گلى بدستش رسد آن را ببويد و بر چشم نهد و صلوات بر محمد و آل محمد فرستد، هنوز آن را بر زمين ننهاده خدايش مى‌آمرزد.

امام صادق فرموده است هر كس در هر روز بيست و پنج مرتبه بگويد

[١]. اصبغ بن نباته مجاشعى از اصحاب خاص على٧ امير المؤمنين است كه پس از آن حضرت زنده بوده و از راويان عهد مالك اشتر است. رك. به: رجال نجاشى، ص ٦ چاپ داورى، قم. م.

[٢]. در صفحه ٣١٣ مكارم الاخلاق طبرسى، چاپ بيروت هم آمده است. م.

[٣]. در مكارم الاخلاق طبرسى، ص ١٧٠، چاپ بيروت، به نقل از امالى صدوق، ١٣٩٢ قمرى. م.