از ايشان خشنود شدم.» و سخائيل همه شب پس از نماز عشاء سه بار ندا مى‌دهد كه اى فرشتگان خدا گواه باشيد كه خداوند براى يكتاپرستان نمازگزار، آمرزش خويش را مقرر فرمود و هيچ فرشته‌يى در آسمانها باقى نمى‌ماند مگر آنكه براى نمازگزاران آمرزش خواهى و تقاضاى مداومت بر اين كار را مى‌كند و هر مرد و زنى كه سعادت نماز شب به او ارزانى شود و با خلوص براى خداى عز و جل از جاى برخيزد و وضو بگيرد و با نيت صادق و دل پاك و بدن خاشع و چشم گريان نماز گزارد، خداوند نه صف از فرشتگان را پشت سرش قرار مى‌دهد كه همراه او نماز گزارند و شمار فرشتگان هر صف را كسى جز خدا نمى‌داند. يك سر هر صف در خاور و ديگرى در باختر است و چون بنده از نماز شب فارغ مى‌شود، خداوند به شمار آن فرشتگان براى او حسنه مى‌نويسد.

منصور كه يكى از راويان اين روايت است مى‌گويد: ربيع بن بدر هر گاه اين روايت را نقل مى‌كرد، مى‌گفت اى غافل از اين كرامت كه نماز شب است و از پاداش بزرگ آن و گراميداشتى كه بهره‌ات مى‌شود غافل مباش.

پيامبر فرموده‌اند: چون هنگام نيم روز مى‌رسد براى خورشيد دايره‌يى است كه در آن درمى‌آيد و چون خورشيد وارد آن دايره مى‌شود نيم روز (ظهر) است و همه چيز كه فروتر از عرش است براى خداى من تسبيح و ستايش مى‌كند و آن ساعت يكى از ساعتهايى است كه براى خدا نماز گزارده مى‌شود و خداوند در آن ساعت بر امت من هم نماز را واجب فرموده است. و خداوند متعال در آيه هفتاد و هشتم سوره هفدهم «بنى اسرائيل» فرموده است «از هنگام زوال آفتاب تا تاريكى شب نماز را بپا دار و نماز صبح را بجاى آر كه آن به حقيقت مشهود نظر فرشتگان شب و فرشتگان روز است.» گويد: اين ساعت، ساعتى است كه روز قيامت، جهنم در آن ساعت آشكار مى‌شود و هر مؤمنى كه موفق شده باشد در آن ساعت سجده و ركوع و قيام انجام داده باشد خداوند جسدش را بر آتش حرام مى‌فرمايد. نماز عصر هنگامى است كه آدم در آن ساعت از درخت ممنوع خورد و خدايش او را از بهشت بيرون راند.

ابن فارسى مى‌گويد: اين خطاى آدم بر سبيل مصلحت بود و بيرون كردن او از بهشت نيز بر سبيل مصلحت بوده نه براى خوار و زبون كردن او و خداوند به ذريه آدم مقرر فرموده است كه تا روز قيامت در آن ساعت نماز بگزارند. پيامبر مى‌فرموده‌اند: براى امت من هم نماز گزاردن در آن ساعت مقرر شده است و نماز